Rula

HAI NOITES...

2010-03-15T20:01:00.003+01:00

.... que che fan ver que perdeches moitos días!
Que perdeches moito tempo tontamente e que ó mellor moitas das conclusións sacadas son erróneas. Hai noites que che fan pensar que estabas equivocado en mil cousas, nalgunhas máis que en outras, pero equivocado igualmente. Hai noites que che aclaran ideas e conceptos, que che axudan a aclarar pensamentos e opinións... hai noites, moitas noites, e algunhas tan largas que a tua vida prácticamente cambia a partir delas, ou mellor dito, non che cambia a vida, cambias ti nela!
Supoño que ó final eso de que as noites son para durmir, se achega cada vez máis á realidade, á mellor elección que podes facer. Vivir o día, durmir a noite, será eso!

CANDO NON SABES MOITO CARA A ONDE TIRAR...

2010-02-23T20:09:00.002+01:00

... e supoño que asi nos sentiremos todos moitas veces. Desto que miras a un lado e non vés ningúnha frecha que che indique, miras ó outro e tampouco.. miras miras e non vés ningunha, e pregúntaste ¿e por onde será?

Hai moitas veces que ter que tomar unha elección é duro, difícil ou mesmo unha putada, pero cando non tes que tomar ningunha... só vés que esta non é a túa, pero non podes nin optar por tirar hacia outra porque non a tes, ou polo menos non a vés. Deberíamos ter un indicador, algo que nos dixera hacia onde apuntar pois como moitas veces dixemos, "o que a sigue a consigue", pero ¿seguir qué? ¿cara a onde?, e cando chegas a este punto ségueste afirmando "algo ten que haber" pero é unha afirmación que te leva a máis preguntas e asi non só non vés cara a onde debes tirar, senon que se che olvida que debes moverte porque unha pregunta te leva a outra e acabas cheo de dudas que realmente non teñen nada que ver co que inicialmente te preguntabas. Somos asi de complicados, somos asi de inxenuos, tanto que nos parece que con facernos preguntas a nós mesmos chegaremos a algún tipo de resposta que nos arreglará a vida, ou polo menos a duda... En fin! Chegados aqui, é cando pensamos:

"PENSAR É DE BURROS"

AINDA ME LEMBRO CANDO UN GRUPO SE MONTABA...

2010-01-28T18:15:00.002+01:00

... PARA FACER FESTA!!!

e agora ó que máis e ó que menos, se non hai carto de por medio, non lle interesa.
Dá igual a festa, dá igual que o grupo sexa novato, que sexan autores das súas cancións ou só fagan versións, que sexan bós ou malos, dá igual todo, o importante é cobrar; eso sí, despois nas letras, todos critícan abertamente a esa xente peseteira que só pensa neso e se move únicamente se hai papel moeda, todos teñen a cara de mencionar polo menos nalgunha canción que o diñeiro non é o máis importante, que outro mundo é posible, e que son todos asi menos eles... Mentira! Prácticamente todos pensan igual, e prácticamente todos din "non" cando non se lles pode pagar.
Entendo que os instrumentos custan, que conlevan un gasto e un mantemento constante, pero onde quedou eso de ir tocar polas copas e a cea, ou por amor ó arte, onde vai esa autofinanciación a base de maquetas caseiras, ou onde van esos músicos que viven de pasar a gorra despois da actuación para que os espectadores paguen en función de se lles gusta ou non o que viron... non, agora todo pagado de antemán, e se non pagas, non entras a velos, cando a realidade é que moitos grupos tocan solos a diario simplemente por eso, por non dar opción a que os coñezan antes, por ser tan pretenciosos que intentan cobrar á xente sin que esta sepa se lles gusta ou non o que fan, e estou segura de que se fixeran ó revés, moita xente iría a velos e moita outra aportaría algo para que poideran seguir adiante.
Agora todo é postureo, todos son artistas e músicos, cando a maior parte non sabe nin ler unha partitura, nin ten unha mínima base de solfeo. E xa sei que non é necesario para ser músico, pero tampouco é músico todo aquel que porta un instrumento, e iso é o que moita xente non entende.
Todo isto faime pensar que os artistas de hoxe en día, máis que artistas ou xente que ama a música, son persoas que buscan un afán de protagonismo e un recoñecemento que non conseguen na sua vida de ningunha outra maneira, xente á que o único que lle importa é destacar, chamar a atención e ser eloxiados por facer algo que ó fin e ó cabo, fan milleiros de persoas no mundo. ¿Elogo é tan importante destacar?

A min gústame a música, encántame a música ó vivo, son festeira ata a médula, pero estou un pouco farta de ver a música como un negocio e non como o que é, un arte, un entretemento, unha paixón... farta de tanta "estrellita" que se cré superior, pois como ben dixen mil veces " A MIN PARA ESTRELAS, CHÉGANME AS DO CEO"

Ánimo a todos aqueles que ainda non perderon ese espíritu festeiro, gracias a todos aqueles que nos amenizan as festas, e noraboa a todos aqueles que saben quén son ademáis de que tocan algún un instrumento ou cantan.

Con todo isto estou xeneralizando, e claro está que non todo é asi, pero o triste é que a maioría si.

SALES UN DÍA DA TUA CASA...

2009-12-02T22:17:00.002+01:00

... e cando volves cambiáronche a cerradura.

Supoño que así é como se sente a saharaui Aminatu Haidar, da que se fala moito últimamente por estar retida nas Canarias.

A esta muller néganlle a entrada en Marrocos por dicir que é do Sahara, ela non se sinte marroquí e non pide a entrada a dito país, senon que a pide ó seu, ó Sahara.

Agora danlle de alternativa un pasaporte español ou un marroquí, pero ela non pide eso, pide o seu, o que tiña, e a solución non pasa por ahi. Está claro que non lle queren dar o que pide porque entón terían que recoñecer o Sahara como país e eso non lles convén, pero tampouco poden pretender que esta muller renegue do que é, que ignore a súa identidade saharaui, porque senon todo o feito ata entón, todas as vidas que quedaron atrás, todas as penurias pasadas e o fin e ó cabo toda a sua historia quedaría olvidada, sería inutil, inexistente.
Ela di que non pode aceptar porque ainda que volva faríao sen a súa dignidade, para ela non é indigno vivir no medio dun deserto olvidados ali como se foran monstros, bandidos ou qué sei eu, para ela é indigno perder eso polo que loitan que é un país, entendo que non se sintan moros despois de todo o que lle están facendo á sua xente, nen españois despois de todo o que lle fixeron, entendo que queiran ser o que son, o que sempre foron, pois querémolo todos, e un país non se resume a un cacho de terra emprestado, ...
Non sei cómo acabará todo esto, pero creo que xa van sendo horas de coller o touro polos cornos e buscar unha alternativa real de unha vez por todas, porque xa está ben de carpetazo e a outra cousa e de solucións a medias, porque ainda que esta muller aceptase, ¿qué pasará cando outro saharaui queira un billete de ida e volta á sua terra?
Xa está ben de guetos, de non deixar vivir, e de intentar meter a todos polo mesmo aro, pois a individualidade é un dereito pra todo o mundo por igual!
Respeto á vida, igualdade de oportunidades e dereitos, liberdade de expresión... creo que os países do primeiro mundo merecemos unha leción que nos ensine de unha vez por todas todo o que eso significa.

¡DIGNIDADE!: honestidade, seriedade e decoro no xeito de se comportar, respectabilidade, cargo ou título honorífico e de autoridade..... non é imposible ¿a que non?

IGUALDADE...

2009-11-26T17:44:00.002+01:00

... un dos dereitos humanos máis importantes, é o da igualdade, "todos somos iguais independentemente de raza, sexo ou relixión", cousa que aparece tamén na costitución española e na maior parte de escritos e leis ou estatutos que hai de Estado, Autonomía ou o que sexa, pero á hora da verdade, nada máis lonxe da realidade!
Hai moitos feitos denunciables e moitas inxustizas, poderíamos encher milleiros de blogs protestando ante actos de crueldade, tratos discriminatorios e un longo etc, no que prefiro xa nin entrar, pero estos días hai un caso aqui na Galiza que me chamou a atención, e é o da familia xitana de Ourense á que lle queren quitar o fillo menor de idade porque padece obesidade mórbida.
O neno, chegou a pesar 83 kilos, pero en canto os servicios sociais se meteron polo medio, a sua familia tomou medidas coa sua dieta e estaba xa en 70kg, cando un xuiz decidíu que ese neno debía pasar a disposición do Estado. É dicir, que o fin era quitarlle o fillo, non curalo, porque senon non o entendo.
Mentras esta familia pelexa nos xuzgados para poder conseguir que o fillo poida seguir vivindo con eles, hai centos de nenos que sofren malos tratos físicos e psíquicos, outros tantos que sofren a indiferencia dos pais e familia, outros que, no outro extremo, son uns maleducados e consentidos sen respeto ningún hacia ninguén, chegando incluso a maltratar a outras persoas, pois ben sabemos que os nenos tamén poden ser moi crueles, outros nenos pasan días enteiros mirando a tele e xogando á consola, sen apreciar que hai vida fóra da pantalla, outros non saben o que é ter unha familia, porque a súa pasa o tempo no bar, coas máquinas tragaperras, de tendas coas amigas, no bingo... etc, etc, etc, pero a esas familias non lles quitan os seus fillos.
Entón ¿que é peor? ¿que teñas un fillo gordo porque nunca tiveches unha educación alimentaria que o impida, ou que teñas un fillo que vive prácticamente solo sendo menor de idade porque vives a tua vida sen telo en conta? ¿ou porqué contra estos actúan e contra tantos outros non fan nada? Eu creo que a resposta a esta pregunta é evidente, e por iso me parece moi inxusto o que fan con esta xente, e penso que se non foran xitanos, o rapaz estaría tan tranquilo comendo os seus pasteliños na casa, cousa que de feito, pasa en milleiros de fogares, nos que estar delgado non é saúde, é solo cousa de modelos, e imposible.
Non sei cómo podería axudalos, pero dende aqui quero amosar o meu apoio a esta familia, e denunciar o trato inxusto que están sufrindo.
Ou pa todos, ou pa ninguén, pero creo que hai nenos que sí necesitarían que alguén mirase por eles como esta familia fixo co seu fillo.

COUSAS DE MULLERES...

2009-11-23T18:27:00.002+01:00

... jejejje!! ainda me río pensando na de onte.
Onte, penúltimo domingo de novembro, miña nai fixo a comida de empresa. Todos os anos a fixo en decembro, como é a costume, pero este ano decidíu adiantala porque en decembro xa hai mil compromisos, asi que optou por facela onte a mediodía. Como é costume, invitou ás 6 mulleres que traballan pra ela, a miña irmán máis a min, a súa irmán, e a tres amigas súas, total, que nos xuntamos 13 mulleres.
A comida foi pasando moi tranquila, nada de alcohol ata os chupitos que solo tomaron catro das asistentes, uns cafés, e cambio de pola, fomos tomar outros cafés a outro sitio e ahi ocurríuselle aunha facer un xogo. Todas sentadas en círculo, ó redor da mesa, e explicou o xogo, que consistía no seguinte: cada unha ten que facer un xesto, movemento ou son, pero cando che toca, antes de facer o teu, tes que facer por orden os xestos que fixeron as anteriores, e despois facemos o mesmo todas xuntas, e asi, sucesivamente ata pechar a roda, á media hora, estabamos todas en plan: poñerse de pé, aplauso, sentarse, palmada no peito, rascar unha orella, levantarse e xirar, facer un olee, salto, tocar a cabeza, chiscar un ollo... jajjajajja vaia risas.
Asi foi pasando a tarde e de verdade que nalgún momento era de chorar coa risa, porque claro, eu con 30, pero outra con cincuenta e pico, corenta e tantos, e asi...
Isto nunha comida de homes non pasaría!

A MORTE... IGUAL PARA TODOS E QUÉ DISTINTA PARA CADA UN!

2009-11-04T18:11:00.004+01:00

Con isto non me refiro a se era merecida ou non, nen a se foi unha morte xusta ou non, senon ás costumes que conleva.
Aparte de crencias e de formas de morrer, están as costumes que conleva a morte.
En algúns sitios o morto non se deixa solo ata que se lle dá sepultura, noutros iso da igual e a partir de certa hora pechan o velatorio e deixan o defunto quedar ali coa sua única compaña, hai xente que bota mil rezos pra desexarlle unha boa viaxe e sobre todo o perdón, outra desexa iso pero dun xeito máis persoal e en lugar de oracións fai memoria da sua vida, hai persoas que deixan todo listo pra que o seu enterro sexa tal e como el quere, outros en cambio non deixan nin o testamento amañado, hai persoas que aceptan o duelo, outras non, hai xente que vai ós enterros a ver ós que quedan vivos ou a informarse dos ultimos cotilleos, outras van co seu máis sentido pésame a acompañar a familia, senon xa non van,... e asi poderíamos citar miles de costumes que se levan a cabo en torno a esta cerimonia, a do enterro.
Onte vin outra costume que non coñecía e que me parece a parte de moi boa idea, moi sensata. Un enterro parece cousa fácil e parece que non custa nada, porque a quén non lle tocara preto, nunca viu unha factura, nen un presuposto, nen se fai a máis mínima idea de todas as cousas que hai que facer para levalo a cabo, simplemente porque son cousas atípicas nunha conversación e moitas veces incluso tabúes.
Aqui a costume máis común, é a de levar flores, coroas de flores ou ramos, cos que buscas un consolo para a familia e un cariño para o defunto, e é unha costume moi común, pero ó mesmo tempo un tanto estúpida, pois estás matando unha flor (que son dúcias en total) pra conmemorar a unha persoa morta, para o cal sería máis razonable regalar unha planta viva que acompañe o defunto no seu descanso, ou senon o que vin onte, en lugar de gastar esos cartos en flores, todos os veciños do defunto fan unha pequena doazón para sufragar os gastos do enterro, e si, sei que é un pensamento materialista ou o que queiras, pero se a familia ten con qué xa non digo nada, pero se non ten moitos medios económicos, oxe en día na nosa sociedade capitalista celebrar un enterro co funeral e todo é case tan caro como un coche, é dicir, que non todo o mundo pode pagalo, e que moita xente ten que pedir un préstamo para poder facelo... TRISTE, PERO CERTO!
En fin... ver pra crer, e mellor dito, ver pra aprender! E xa de paso, unha vez que nos paramos a pensar un pouco nesto, dicir que cando me toque, non necesito flores, nen necesito nada porque estarei morta, pero se che dá por levarme flores, que sexan vivas, e se vés que teño moitas, dalle as miñas a outro que non teña ningunhas, e se o prefires, eu preferiría que esos cartos os gastases invitando a unha ronda á miña saúde, por exemplo, e se tampouco queres facer eso, tamén me gustaría que a miña xente non sufrira asi que tamén me vale que organices un concerto, concurso de chistes ou algo asi... e se o que conta é a intención, pensa que con que intentes recordarme xa é suficiente!

INDIFERENTE... EU??

2009-10-22T14:59:00.001+02:00

Cando unha non ten que pensar máis que en sí mesma, todo cambia. Cambia a forma de ver as cousas, a forma de organizar o tempo, a forma de pasar ese tempo, cambia incluso a forma de sentir. Todo é máis fácil, parece como que nada che importa porque se hai algo que non che gusta solo tes que deixalo de lado, sen máis, non tes que dar explicacións, non tes que facer nada por forza, nen por quedar ben, nen por nada máis que porque ti queres.
Vas e vés sen mirar a quen deixas, fas e desfas sen preocuparche o que quede, dis ou calas sen pensar no que podes provocar... é como se nada importase. ¡Nada máis lonxe da realidade!
Importa todo, sempre, incluso cando parece que non, pero como non tes que rendir contas nin tes que dar explicacións, moitas cousas incluso as omites porque non é asunto dun, porque non é para tanto, ou porque non o ves da mesma maneira e ó final, moitas veces é simplemente porque non queres problemas que nin che incunven e optas polo mellor, quitar ferro ó asunto e pasar de todo, total, que máis dá o que fagas ou deixes de facer, se o que che quere mal vaino seguir facendo.
Non quero que eso cambie, pero en certas ocasións tamén me fastidia precisamente eso, que pareza que nada me importa, solo porque ando ó meu ritmo, vivo a miña vida e intento tirar hacia onde a min me interesa. Pode ser egoista, ou pode ser intelixencia, por poder, pode ser moitas cousas, pero non indiferencia, eu non me considero indiferente, e que me digan "claro ti telo fácil porque non che importa"... grrr!! En fin, neste caso imos ser como nos están xuzgando e digo: pois si, a que jode!

NON TEÑO DEREITO... TEÑO SENTIMENTO!

2009-10-02T17:35:00.003+02:00

Mirei ó frente e ó verte vinme a min, pois todos os meus sentidos estaban xa en ti.
Mirada clavada nese sonriso, oido atento á tua dozura, olfato agudizado invitando a provar o sabor que desprendes, o meu tacto invitado pola tua suavidade, gusto... ¡qué gusto!
Volvín a mirar e xa non estabas, a miña alma volvía a estar en min, pero xa non era a mesma, de repente sentía curiosidade, ilusión... ¿ou serías unha ilusión da miña mente, un simple engano dos meus sentidos?
Corazón palpexante ó pensar en ti, alegría ó oir a tua voz, incluso o teu nome, nerviosismo coa tua presencia, angustia coa tua ausencia... non podía ser un simple engano, algo estaba pasando.
Sensación de medo, sensación de angustia, sensación de ansia... Medo á dor, angustia porque non estás, ansia por estar contigo, curiosidade por saber se é certo, se existes tal e como existes na miña cabeza, no meu corazón.
Volvín a mirar e pareceume verte, á segunda mirada xa te vin de novo. Era o que eu me imaxinaba, sentín máis ansia, máis curiosidade, máis ganas, pero tamén máis medo a ti. Medo a non saber, medo a non ter, medo á dor...
Non teño dereito a estrañarte, tampouco o teño a querer volver a terte, non teño dereito a nada porque non son nada no tempo, e seino, pero téñote na miña cabeza dende ese día que por primeira vez te vin.
É raro tanta intensidade, é raro e ó mellor increíble, pero está ahí e síntoo.
Sensación de que en pouco tempo vivín unha vida, moi corta pero moi intensa, e que espero que non rematara, que fora un simple primeiro paso a unha nova vida e moi longa.

VIAXAR, VIAXAR, VIAXAR...

2009-08-25T20:13:00.004+02:00

... e creo que canto máis poidera andar, máis andaría. ¿Curiosidade, cú inquieto, búsqueda dun lugar no mundo..? a verdade non sei porqué me gusta tanto, pero cada día teño ganas de ver un sitio novo.
Onte falaba con un amigo que foi pasar o fin de semana (de venres a luns) a un campin, e estrañoume porque teóricamente era ata martes, asi que lle preguntei que qué pasara, porqué volvera antes de tempo e a sua resposta foi "pois porque tiña ganas de volver pa casa xa", bufff!! un pensamento que a min nunca me pasou pola cabeza, podo andar por ahi de un lado a outro que nunca me acorda que quero volver, volvo porque teño que facelo, pero nunca me pasou eso de que volvera porque xa quería regresar á casa. Esto a moita xente pódelle facer pensar que son moi fría, que non sinto amor polos meus ou cousas asi, e para nada, ese non é o caso, pero non sinto a necesidade de estar ahi, para min con saber que están ben xa é suficiente, e hoxe en día, que podes ver fotos polo internet e poñerte ó dia de todo nun momento esteas onde esteas... pois eso, que non sinto esa necesidade de volver.
Esto é como o de facer unha casa, cousa tan galega, e que eu ainda tendo cartos para facela, non a faría porque non sei onde me gustaría afincarme, escoller un sitio no mundo como o teu sitio no que establecerte... eso é unha elección moi difícil, e máis habendo tantos sitios bonitos e tantos que teñen un encanto "especial".
Supoño que o tempo o dirá, pero mentras considero o mundo como a miña casa, tendo sempre en conta que "galega, incluso despois de morta"

OS QUE ESTAMOS AQUI QUEREMOS ESTAR ALÓ...

2009-08-19T20:21:00.003+02:00

.... E OS QUE ESTAMOS ALÓ QUEREMOS ESTAR AQUI!

¿Porqué será eso de que sempre queremos o que non temos, o que non somos ou o que non podemos? Se somos altos gustaríanos ser máis baixos, se rubios queremos ser morenos, se vivimos en Ordes gustaríanos vivir en Cangas, ... ¿somos inconformistas ou será que non sabemos o que queremos?
Supoño que eso será como todo, canto máis temos onde elexir máis nos costa facelo e ainda diría máis, se podemos ter todo ou varias opcións, para qué imos elexir, o que está claro é que as eleccións que imos tomando ó longo da nosa vida vannos marcar a mesma, van dicir moito de nós mesmos e moitas veces non terán remedio, e se o pensamos ben dámosnos conta de que todo son eleccións... e que moitas non son fáciles.

Onte preguntábanme porqué lle daba tantas voltas ás cousas e a verdade é que non o sei, é máis, creo que tampouco é que lle dea moitas, senon que quero elexir ben, elexir se quero ou non, se vou ou non, se me gusta ou non me gusta, se me compensa, se me interesa... ó fin e ó cabo, teño que elexir para min e intento facelo o mellor posible, pola conta que me trae.

Pensemos e escollamos, pero fagámolo ben!

FESTA DAS FLORES 2009

2009-06-02T18:17:00.012+02:00

2009-06-02T16:51:00.009+02:00

A TUNA NO BADULAKE..

2009-04-29T17:20:00.004+02:00

ENSINAME A SER FELIZ...

2009-03-28T11:35:00.004+01:00

... Vero acaba de ser mamá de novo e agora son dous os nenos que lle quitan o sono. O outro día mirando a revista do círculo de lectores, vin un libro que tiña como título "enséñame a ser feliz" e viña catalogado como un libro infantil, asi que decidín collerllo. A verdade é que foi toda unha sorpresa pois está todo moi ben explicado pero fala de cousas que vemos tan obvias que normalmente olvidamos que ó mellor para un neno non o son tanto e facilitaría as cousas que llo explicaramos.
No libro en cuestión marca unhas pautas para conseguir eso que todos buscamos, que é a felicidade, dando e quitando valor a cousas que moitas veces pasamos por alto, e como me gustou tanto, imos resumir un pouco bastante o que dí o libro.

¿QUE É A FELICIDADE? un estado do ánimo plenamente satisfeito. Dicimos que somos felices cando temos sensacións agradables, cando nos sentimos ben con nós mesmos e co noso entorno. Polo tanto a felicidade é unha palabra que define un sentimento.

¿ONDE ESTÁ A FELICIDADE? ¿COMO SE CONSEGUE? a felicidade está dentro de nós mesmos, non depende do que pasa fóra, nin do que facemos, nin do que temos senon de cómo nos sentimos, e claro está que non podemos sentirnos sempre felices nin ben, pero hai cousas que axudan a selo:

- Sentirse querido, ter a alguén que te queira e a quen querer.
Podemos facer demostracións de cariño por medio de palabras, de abrazos, de agarimos... axudando, escoitando, acompañando.
Debemos querer ás persoas tal e como son, e debe ser recíproco; é dicir, debemos querer polo que se vé, polo que se fai, polo que se ten, pero sobre todo polo que de verdade somos, coas cousas boas e coas malas, ó fin e ó cabo, ninguén é perfecto.
A amistade é un tesouro que debes coidar pra que dure.
Para que outra xente te queira debes empezar por quererte a ti mesmo, tratarte ben, coidar de ti.

-Facer as cousas que nos gustan.
Sabemos que a diario imos ter que facer cousas que non nos gustan, asi que intentaremos facelas rápidamente (o que non quere dicir mal) para que nos quede o maior tempo libre posible para facer o que sí nos gusta. Se non perdemos tempo pensando nas poucas ganas que temos de cumplir con esa obligación, inconscientemente farémolas de mellor gana, porque non estaremos agobiados, e máis rápido.
Debemos probar cousas novas para que as que nos gustan non pasen a ser rutinarias, e se facemos cousas con outra xente, podemos ademáis de aprender cousas novas, aprender formas novas de facer, de pensar, de ver... e é máis divertido.

-Cada día empezamos de novo.
Sabendo isto, dámosnos a oportunidade de volver a empezar cada día e podemos incluso empezalo ben, pois como cada día é irrepetible, vale a pena aproveitalo, aproveitar o que pasa en cada momento, valorar o que sí temos sen sentirnos mal polo que non temos, pois sentíndose mal tampouco se consegue.
As cousas hai que pensalas na sua xusta medida, non vale de nada perder o día pensando en algo que che preocupa sen facer nada para solucionalo, se non vas facer nada, mellor non te agobies pensando neso.
É sano soñar, estimulan e marcan obxetivos, pero de soñar non se vive.

-Ser optimista.
A maior parte das cousas que nos pasan podémolas ver desde diferentes puntos de vista, pero sobre todo de dúas formas: o lado positivo e o lado negativo. Haberá cousas polas que non podemos facer nada, pasan asi e non podemos remedialas, pero o que si podemos facer, é escoller con qué nos quedamos, qué cousas imos recordar. ¿Cómo vés o vaso, medio cheo ou medio vacío? Intenta velo medio cheo, é dicir, deixa as cousas que che pasaron e non che gustan onde están: atrás.

-Estar ben con un mesmo.
Temos que saber cómo somos, coñecernos, saber cales son os nosos gustos, as nosas capacidades... pero tamén os nosos defectos. Debemos recordar que non somos perfectos e que haberá aspectos de nós mesmos que non nos gustan, pero que poderemos cambiar co tempo, e esas cousas que non teñen remedio porque somos asi (como por exemplo o físico) debemos aceptalas tal e como son, non vale de nada acomplexarse, nin sentirse mal.

ALGUNHAS TRAMPAS.
A vida, a sociedade coa que convivimos, a educación que nos dan,..., pódennos levar a erros nos que caemos sen darnos conta:

-O traballo é necesario, pero non debemos pensar solo no traballo, hai que saber desconectar e saber cándo se acaba o traballo para poder adicarnos ó ocio.

-Os cartos non dan a felicidade, e oxe en día está claro que axudan a ser felices porque che facilitan moitas cousas e che quitan certas preocupacións, pero non dan a felicidade. Moitas veces olvidámosnos que hai cousas que sí a dan e son gratis, como os amigos, a familia, un bonito paseo...

-Ter, ter, ter e ter cada vez máis... Está ben ser ambiciosos, querer mellorar, pero non debe obsesionarnos a idea de ter cada vez máis cousas porque ó final o que non terás será tempo para disfrutalas, nen xente coa que facelo.

-Intentar gustar a todo o mundo ademáis de imposible, é un xogo que fará que non poidas ser ti mesmo e levaráte a non saber cómo nin quén eres. O importante é que esteas contento contigo mesmo.

RETRATO DUNHA PERSOA FELIZ.

-Ten enerxía: afronta as cousas que ten que facer con forza e ilusión
-É afectuosa
-É decidida: ante cousas novas polo menos proba, e ante cousas que non saíron moi ben non se desanima
-É flexible: está disposta a cambiar de opinión por ter en conta ós demáis, e se é necesario adáptase ós outros
-É creativa: ten imaxinación e utilízaa sen sentir vergonza por expresar as suas ideas.
-É sociable
-É capaz de ver o lado positivo das cousas
-É expresiva e espontánea: non lle dá vergonza dicir o que pensa, nin pretende quedar sempre ben diante dos demais, ainda qeu o fai de maneira educada e respetuosa
-Está sana
-É xenerosa: comparte o que ten cos demais
-Sabe estar sola: non lle dá medo nin se aburre coa soidade.
-Fai actividades que a enriquecen e a fan sentir ben
-RÍE, RÍE E SONRÍE..

PEQUENAS COUSAS QUE TE PODEN FACER FELIZ.

Moverse, xogar, comer ben, descansar, disfrutar do silencio, relaxarse, disfrutar da música, da arte, da lectura.., reir, buscar ós amigos que te fan sentir ben, ...

¡ INTENTA SER FELIZ SEMPRE ! CADA DÍA, CANDO TE LEVANTES, PROPONTE SER FELIZ, RECORDA QEU A FELICIDADE NON ESTÁ ALI, ESTÁ AQUI E AGORA, DENTRO DE TI

En resumo, que ser felices non é tan difícil, só hai que propoñerse selo e quitar ferro ás cousas que non teñen importancia.
Recorda que este é un resumo dun libro pra nenos, unha guía pra educar na felicidade, se sabes sacar as tuas propias conclusións de adulto poderaste educar a ti mesmo e conseguir eso que tanto anhelamos todos.

ALA, QUE SEXADES FELICES...

ENTROIDO 2009

2009-03-13T19:28:00.004+01:00

NA RUTA DO GRELO..

2009-02-11T19:41:00.004+01:00

.. ainda que nós andamos na ruta de Kastomä. Estas son as fotos da excursión que organizaron a Santa Comba.. Ala, para o voso disfrute!

2009-02-11T19:06:00.004+01:00

KASTOMA NO BADULAKE..

2009-01-19T18:17:00.005+01:00

Ou mellor dito, nós ese día, jjj...

PRECIPITARSE...

2008-11-11T20:07:00.003+01:00

... actuar con présa

E présa é precisamente das cousas que non teño, e non quere dicir que non teña ansia, soños, ganas nin nada, senon que "sen présa pero sen pausa".

Hai tantas cousas por facer nesta vida que o difícil é facelas todas, e se algo temo é o de chegar ó meu cadaleito e pensar "merda, canto non fixen", pero tamén penso a día de hoxe, que todo o que queremos non é doado levalo a cabo porque o máis seguro é precisamente eso, que non nos chegue o tempo, porque temos moitos anelos ou porque sempre queremos o mesmo, según nos imos formando como persoas e imos medrando, tamén imos tendo novos soños, novos gustos, novas metas. Estaría ben poder parar o reloxio e que con el se parase o tempo, pero non para.

E aqui tamén podes atoparte en moitas situacións, pois pode pasar, que che parece que estás levando as cousas a ritmo, sen présa, e en realidade estaste tirando de cabeza e daste conta cando bates coa cabeza no chan, é dicir, tarde! E iso, é algo que normalmente non ten remedio, ou por outro lado, e tampouco quero dicir que sexa mellor, pensas que levas as cousas a ritmo pero pásaste de paciencia e cando te das conta perdeches o tempo tontamente sen que che dera tempo a facer o que realmente querias...

Entón, ¿qué nos queda? ¿que é o mellor? e sinceramente non o sei, non me gusta precipitarme e bater no chan, pero tampouco me gusta quedar ahi, a velas vir... ainda que se teño que escoller entre as dúas situacións, eu creo que prefiriría unha vida chea de golpes porque me tirei mil veces sen mirar se había auga, que non unha na que me quede coa duda de "¿e se me tirara?"

A todo isto podo dicir, que menos mal que teño a cabeza dura...

UNHA CHARLA..

2008-10-15T19:40:00.002+02:00

O que son as cousas... agora mesmo falaba con un bó amigo de cousas, cousas da vida, que lle pasan a prácticamente todo o mundo polo menos algunha vez. Nós falabamos da dor que podes sentir por algo, algo que che pasou, algo que che fixeron... algo, e comparabamos o que sentes se che pasa por un motivo ou por outro, destas charlas que son moi profundas, tanto, que claro, cada un ten o seu fondo, e cada un está pensando nunha cousa, e chegamos a unha conclusión, e é que doe, é dicir, o mesmo feito, dá igual que veña de un lado ou de outro, e dá igual que sexan palabras, unha mirada ou unha patada, doe igual, e acordoume un artigo que lera na voz de galicia fai uns meses, no que dicían que atoparan o cromosoma, ou xen ou a partícula que fora, que non me lembro, que é a causante da dor, e anulando eso, a xente non sentiría dor... ¿pero realmente queremos eso? porque claro está que cando algo che doe, desexas con toda a tua alma que cese ese sentimento, pero non sentir dor? se non sentes dor non sabes a diferencia co sentimento de placer, porque ti sabes que algo che gusta porque non sintes dor, nin noxo, nin nada negativo, pero se non coñeces o sentimento de dor... Non sei, qué se chegaría a sentir, pero non creo que fora gusto, nin placer, nin nada parecido, e senon supoño que tamén cansaría e xa non o sentirías igual.
Eu sinto dor, e jódeme, como a todo o mundo, pero por nada anularía ese sentimento, pois é parte de nós, a nosa capacidade de sentir tamén nos define, e penso que unha persoa que sufre moito, tamén pode chegar a gozar igual, e digo igual querendo decir, na mesma proporción. Unha persoa que non sufre por nada para min é case un ser inerte, e non sei se realmente é capaz de sentir placer, amor ou benestar simplemente... Non sei, é moi complexo..

Pois nada, a sentir! e a poder ser, canto mellor sexa o sentimento, mellor..

CUMPLE DE OLAIA.. 27? quen o diría!

2008-10-07T17:00:00.000+02:00

O que non é, non é!

2008-09-06T11:42:00.003+02:00

Xa vai facer dous anos de que a miña vida se truncou, e digo truncou porque o que máis quixen na miña vida me traicionou e todo cambiou. Todo enfocado a unha finalidade, pasar o resto da miña vida con el, e de repente, todo ó carallo. O meu pasado, o meu presente e o meu futuro, xa non tiñan sentido, e eso que ainda non o sabía. A rabia, que me invadía non me deixaba ver o que pasaba, e en lugar de perdoar, odiei, e odiei tanto que unha mala serpe se aproveitou e hoxe recive o cariño que era pra min. Dous anos despois e sinto a mesma paixón por el que o primeiro día que me bicou, paixón que estivo sempre ahi, por e pra el, e que nunca foi suficiente. Pero algo está cambiando...
A opinión da xente que me quere é positiva, venme mellor que cando estaba con el, ven que agora son eu mesma, pero tamén ven que teño que pechar a porta á esperanza de que algún día me queira, e abrirlla a quen agora me está querendo, e que por certo me fai sentir cousas que non sentín nunca. Teño medo a apaixonarme, a querer e que me volvan a facer dano, á traición... Filofobia creo que se chama, algo que eu non sabía que existía, e que non só me explica moitas cousas, senon que me dá esperanza de que algún día poida querer como me gusta querer, incondicionalmente e sen medo a facelo.
Moitas cousas en común, moitos gustos e finalidades parecidas, ... ilusión.
Non recordaba o que se sentía cando sentes ilusión con algo, nen o que se sente cando un simple roce fai que te estremezas, que sintas que estás viva, ... pechar portas pra abrir outras, eso precisamente é o que nin quero nin quería. Non quero querer a alguén por despeito, ou pra olvidar, ou pra facer rabiar, tampouco busco un sustituto do que tiña, nin un remedio pra o meu malestar... non quero eso, non busco, non quero que todo se base nun recordo, que o amor que poida sentir sexa eso, un sustito do que tiña e que me estea recordando sempre o que perdín... non quero eso. De ahi, que non busque, eso creo que ou é ou non é, pero non se pode forzar.
A miña ilusión ten fundamento, non ten nada que ver co meu pasado, nin co meu presente sequera, non me recorda nin me leva a nada pasado, é cen por cen meu, apareceu sen avisar e ainda está ahi, vai surxindo algo, imos facendo por que sexa algo, pero sen forzar nada, simplemente porque está ahi, na miña cabeza, no meu corazón... Non podo dicir quérote, pero sei querer, non podo comprometerme a nada, pero son comprometida en todo, non é ainda o meu amor, porque eso ainda non me pertence, pero pode chegar a selo...
Non busco, pero aparece... Son horas de mirar pra diante, olvidar e deixar que o meu corazón volva a ser meu pra poder algún día entregalo a quen queira e a quen me queira. Non quería deixar o pasado ali, no pasado, non quería seguir adiante, porque ainda tiña esperanza, pero xa non... Xa me rendín fai tempo, pero agora por fin o vexo... o que non é. non é!

PARDIÑAS 2008

2008-08-02T19:44:00.000+02:00

PARDIÑAS 2008

2008-08-02T19:18:00.000+02:00

PARDIÑAS 2008

2008-08-02T18:22:00.000+02:00

RESURRECTION... Viveiro

2008-08-02T18:12:00.000+02:00

UNHA DAS MIÑAS MAIORES PAIXÓNS...

2008-08-01T20:07:00.000+02:00

2008-08-01T19:57:00.000+02:00

O QUE POUCA XENTE VIU DO ROCK´IN RIOS..

2008-07-31T17:33:00.002+02:00

Ja, jajja, ja, ... con tanta festa e sobre todo, con tanto tempo de festa, ó fin, un a un fomos caendo, podendo inmortalizar os soños de algúns dos asistentes...

DJ´S DO ROCK´IN RIOS.. (entre outros)

2008-07-30T17:06:00.002+02:00

DJ "BONITA".- A actuación máis esperada da noite e resulta que actuaba o xoves. Esta é unha foto de unha pequena actuación privada e exclusiva que fixo pra nós.

DJ "ASI".- Asi, asi, me justa a min... jjj. A sua vocación venlle de familia... ¡ A OXTIA!

DJ "NONSEIQUEPINCHO".- sen palabras..

DJ´S "AJUANTODOTOLDO E TIDEMIN".- fan unha parella que mete medo.

ROCK`IN RIOS...

2008-07-28T19:48:00.003+02:00

FELICIDADES!

Despois de un fin de semana de bacallao en Castenda, podo dicir, que quedamos empachados pra todo o ano, jjj
Houbo de todo, dende caidas ó río, un coello atropellado, camisetas de grupis da Bonita, cans vestidos... e moitas risas, pero o mellor para describir o que foi o finde... as fotos, asique ahi queda eso e ata o ano que vén.

2008-07-28T19:45:00.000+02:00

2008-07-28T19:39:00.000+02:00

2008-07-28T19:36:00.000+02:00

2008-07-28T19:32:00.000+02:00

2008-07-28T19:30:00.000+02:00

2008-07-28T19:05:00.000+02:00

MORRAZO: ¡SITIO DISTINTO!...

2008-07-01T17:47:00.002+02:00

E aparte de bonito, ten unha xente que é a monda. Outro fin de semana estupendo polo Morrazo, que me fixo rabear un pouco máis facendo que desexe máis ainda vivir por ali, como me dicía un amigo: "tes que buscar un cangués e problema solucionado", jjj

2008-07-01T17:44:00.000+02:00

Cumple de María, festa en Cangas..

2008-06-24T20:21:00.001+02:00

ALGUNHA DA XENTE QUE COÑECEMOS DESTA VOLTA EN CANGAS...

2008-06-24T19:37:00.000+02:00

LEVO 29... só me quedan 100!

2008-06-07T13:39:00.003+02:00

Pasaron os 28... corren que dá gusto.
O xoves 5, fixen os 29, e como vos imaxinaredes, vexo os 30 cada día máis cerca. Mete medo pensar que xa van 30 anos de vida e que prácticamente nin te enteraches, e pensas: "que razón tiñan aqueles que dicían que a partir dos 20 pasan sin darte conta", e razón si a teñen, pero a medias. Eu son consciente de cada ano que vivín, pero para min corren desde que teño uso de razón, desde que eres unha nena e de repente xa vas á excursión de fin de curso, despois empezas a querer sair

, o inicio no instituto, o carné de conducir... todas esas cousas que che van marcando etapas e que foron chegando sen avisar.
Din que cos anos vén o sentido, miña nai polo menos espera que iso pase algún día, e falando do tema precisamente, ela dicíame que a ver, que xa eran horas de que fose aparecendo, ou polo menos que se vise algunha traza del, a miña resposta foi contundente "mamá, eu deso non quero, que din que te fai vella"... jejej, e realmente o penso.
Nestes anos pasaron moitas cousas, e creo que incluso as malas foron para ben, pois como se soe dicir, "o que non te mata faite máis forte". Creo que iso se cumple a raxatabla, e gracias a todo o que poiden vivir, bueno por sorte ou por desgracia, funme forxando unha personalidade, un carácter.. algo, que creo indispensable nunha persoa. Vexo moita xente que non sabe ser se non é con outra persoa, como se necesitara que lle fosen indicando un camiño, un estado de ánimo, un sentimento, e digo eu ¿qué pasa con esa xente cando queda soa?
Eu véxome soa con 29 anos, e sinto que son eu máis ca nunca, disfruto de todo o que se me vai presentando e como non teño que ter a ninguén en conta, fago todo o que a min me place.
Van 29, e ó contrario de moita xente, alégrome de todos e cada un que cumplín, e espero non só cumplir moitos máis, senon poder disfrutalos todos.

2008-06-07T13:36:00.000+02:00

2008-06-07T13:33:00.000+02:00

2008-06-06T20:21:00.000+02:00

2008-06-06T20:10:00.000+02:00

UNHA IMAXE VAL MÁIS QUE MIL PALABRAS...

2008-05-12T19:10:00.003+02:00

Macrocumpreanos en Carral de Silvia (a de Carral), Manecho, Lolo, Chucho, Marquiños e Robe... sin palabras, solo dicir, que mil gracias pola pedazo de festa que fixestes.

2008-05-12T19:05:00.001+02:00

2008-05-12T19:02:00.000+02:00

2008-05-12T18:59:00.000+02:00

2008-05-12T18:55:00.000+02:00

2008-05-12T18:43:00.001+02:00

Cumpreanos de Silvia

2008-05-08T18:33:00.000+02:00

O mércores foi o cumpre de Xanaina e como o xoves era o de Silvia, fixemos un enlace de festa de dous días.

Este ano non fixeron a festa como o pasado, pero non desmereceu nada, pois había dende tarta condimentada ata sidra, sen esquecerse dos deliciosos callos que nos puxo Angelines, jjj

En resumo, enredada por Ordes..

Cumpreanos de Silvia..

2008-05-08T18:28:00.000+02:00

CONCERTO DE ZËNZAR NO BADULAKE.. 2/5/08

2008-05-06T18:54:00.001+02:00

2008-05-06T18:53:00.000+02:00

2008-05-06T18:46:00.000+02:00

E DIN QUE TODO SE PEJA...

2008-04-13T13:09:00.000+02:00

pero vai ser que non.

Cando un se atopa ben pódenlle pasar moitas cousas, moitas boas, moitas malas... cousas, pero o que tamén pode é apreciar ou percivir moitas sensacións ou reaccións da xente hacia ese sentimento de benestar que está tendo. Asi, podes notar cómo alguén se alegra porque te sintas ben, cómo alguén é indiferente e cómo a alguén lle jode que un se sinta ben. Non o entendo.

Eu en moitas situacións da miña vida sentinme moi ben e noutras moitas sentinme moi mal, pero nunca me molestou que alguén se sentira ben. É dicir, eu por exemplo, hai xente coa que non me levo ben, e xente coa que son totalmente indiferente, pero non lles desexo mal, ou non me jode que estean ben, por dicilo de outra maneira, pero hai xente que si, que non lles basta con sentirse ben eles, queren que ti te sintas mal, e non o entendo. Non entendo o que podes gañar se a persoa que tes ó lado é infeliz.

De todos xeitos, como diría un amigo meu "ajo y agua" .. a joderse y aguantarse, jejejje.. e espero que ainda que a moitos lles joda, este sentimento de benestar do que agora disfruto, me dure, e dure e dureee...

Un bó pensamento, unha boa forma de pensar..

2008-04-01T17:13:00.003+02:00

Levo unha temporada que me noto coa cabeza tan alta, que xa parece que vou mirando para arriba e non ó frente.. Qué facil é ser feliz cando te sintes ben, e é entón cando pensas "voume sentir asi sempre, nunca máis me vou rallar con tonterías e nunca máis lle vou dar importancia a estas cousas", jjajaja... ata que de alí a uns días por calquera cousa volves a estar na mesma. Somos jilipollas e incluso podo dicir que somos uns ilusos e moi, pero moi débiles e moi pero que moi simples.
Fun de vacacións e paseino tan ben que volvía para aqui depresiva, a depresión posvacacional esa, xa a empecei a padecer no camiño de volta, pero ó día seguinte cando me levantei para traballar e vin a toda esa xente preguntándome que tal as vacacións, se fora a Euskadi ou non e todas esas cousas que se preguntan, creinme feliz, creinme feliz e creinme persoa. Unha persoa que se interesa polos demáis, pero que ó mesmo tempo da que tamén se interesan, e iso é tan placentero como o amor propiamente dito. Chamadas da xente que coñecín, emails, chamadas dos meus amigos mentras estaba fora, mensaxes de benvida ou de un pracer coñecerte.. tantos bos pensamentos hacia un, tantas boas intencións, que lle levantan o ánimo a calquera. Creo realmente que non sabemos apreciar o que temos, e ter un espíritu nobre é das mellores posesións que a vida che pode brindar... e eu non sei se o teño, pero cada día me convenzo máis de que só cando o alcance ou cando o recoñeza serei plenamente feliz.
Non sei cómo expresar todo o que sinto, pero digamos que a soidade estame axudando a ser e cando antes tiña o meu amor concentrado nunha soa persoa, agora sinto amor pola vida, por todo o que ela implica e por todo o que ela me vai brindando. Quero, e gústame a sensación de sentirme querida sen compromiso, sen obrigación, só porque si.
Ama e deixa que te amen!
Iso é un bó pensamento, e é unha boa forma de pensar; pensar en positivo, pensar que non hai mal que por ben non veña, pensar que nunca choveu que non escampara, pensar.. e non fondo non pensar en nada senon simplemente ser.

Unha vida, unha paixón..

2008-03-18T19:11:00.002+01:00

Na miña vida solo tiven unha paixón, e agora é a miña penitencia. Sinto que non teño unha ilusión nin nada que me anime a nada, non teño un camiño, algo que me interese ou algo que sexa unha constancia na miña rutina... e en parte é bó, pero noto ese vacío en min. Sigo tendo a penitencia recordándome que o é cada día que pasa, nada máis levantarme lembro o que quixen e que agora non teño... pero e porqué?
Esa si que podo dicir que é unha constante na miña vida, esa pregunta, ¿porqué sinto o que sinto? é algo que cada día me custa máis entender porque nin debería sentir o que sinto, nin o merezo nin o merece, sequera. Agora entendo cousas como que un meniño lle siga querendo ó pai ainda despois de unha boa malleira, ou as mozas que siguen coas suas parellas ainda despois de aguantar desprezos e vexacións un día e outro, é un amor sen sentido, un amor sen condición, un amor que ó fin e ó cabo é unha enfermidade.
Peeroo.. todo se cura, solo hai que querer e deixar que pase.
Hai xente que non sirve nin para que sexan bós con eles, xa aparte de que eles o sexan ou non. Prexuicios, erros que lles parece que se cometen toda a vida, .. en fin, supoño que ó fin e ó cabo, PREPOTENCIA E CHULERÍA.
Pero como se soe dicir, ten que haber de todo, e asi, cando un se dá conta desto, dase de conta de que ese oco que nota no seu interior, non é tan vacio, non está tan oco, senon todo o contrario e cada día está un pouquiño máis cheo de cousas boas polas que interesarse, de sentimentos bos que lle fan a un sentirse mellor, ... non sei..
A cabeza, o corazón,.. qué pouco nos coñecemos e qué pouco nos dominamos, pero iso fai que a vida sexa un pouco máis interesante, porque nunca sabes realmente cómo vas reaccionar, nin o forte que podes chegar a ser, nin todo o que podes chegar a amar.

Ansia, pacencia...

2008-03-01T13:35:00.002+01:00

Hai veces que a ansia por conseguir algo fan que non te deas de conta que vas por bó camiño, que todo vai a ritmo e que algún día chegará... Esa ansia fai que desesperes porque non dá chegado, como se tiveras présa... "¿Présa porqué?" páraste a pensar, e solo unha vez que o pensas vés todo eso de que vas a ritmo, colles aire e dis "ben!"

Este tipo de sentimentos de ansia, tardanza ou apuro son como ilusións mentais, como imaxinacións que o corpo e sobre todo a mente che crean, aparentemente sen motivo algún, e para min por exemplo son estresantes, pero ó mesmo tempo boas, pois gracias a ese estres que sinto pelexo constantemente por chegar ó obxetivo, se non sentise eso ó mellor desistía sen pensalo moito, dando por feito que ou non chega ou xa chegaría solo... En resumo:

"PACENCIA" = unha virtude

O olvido..

2008-02-23T12:40:00.002+01:00

Cando intentas olvidar e o puto recordo te persigue, pasa a ser case imposible conseguilo. Entón é cando te plantexas, "cambio de estratexia". Din que do amor ó odio hai un paso, e do olvido á indiferencia creo que outro. Non busco olvidar, busco que non me importe para asi conseguir olvidalo todo, borrar da miña mente recordos e cousas que nin me interesan xa, nin me supoñen nada máis que dor e mal rollo.
Onte pasei por unha situación na que me dixen a min mesma "pff, hai que ser jilipollas", e dinme conta que xa estou cerca, que xa falta pouco para sentir que o meu corazón me pertence a min e unha vez que o consiga a cabeza fará o mesmo, é unha reacción en cadea.

Ainda hai esperanza...

Cousa de nen@s

2008-02-13T17:44:00.002+01:00

Din que manter un fillo custa moito, tanto mental, como física, como económicamente... e teñen razón. A miña nena non é de carne e oso, pero dá máis choio que un bebé eterno. Supoño que non sempre será asi e que algún día me facilitará a min a vida, pero polo de agora tócame a min afrontar o que me traia e;... que che custa un ovo mantela, que hai que adicarlle moitas horas, que é a historia de nunca acabar, que solucionado un problema logo che trae outro... mil cousas; pero tamén hai que pensar que me deixou ser un pouco máis eu, que me levou de viaxe xa a un lote de sitios (e moitos máis que espero que me leve..), que me levou a coñecer moita xente que non coñecería, que me ensina algo cada día que pasamos e non sei, mil cousas máis que xa me aporta á miña vida.

MORALEXA: coida de quen te coide..

Outro entroido que pasa..

2008-02-11T17:14:00.000+01:00

Un entroido máis ó lombo e un pouco de vida que perdemos... sona drástico ou mal incluso, pero con tanto axetreo é o que supón.

Este ano foi variado porque o primeiro sábado de entroido fomos a celebralo a Bueu, ali había un concerto que organizaban os de descarga furtiva que nos deixou moitas aguxetas e como sempre moi bos recordos do Morrazo. Coñecemos a todo o corpo de Cangas, jajaj, ós municipais e ós verdes, e volvemos a ver a toda esa xentiña que fomos coñecendo nas anteriores visitas... eso si, nesta ocasión facía un frio que pelaba, e choveu tanto que non botamos de menos a ducha. Ali fomos disfrazadas de monxas punkis..

O luns de entroido saimos en Ordes, había festa de disfraces no bar de Angelines, onde tiñamos un pique cos rapaces de Santa Cruss que viña xa do entroido pasado, pois nesa ocasión gañaron eles o concurso. Toda unha xuntanza de especimenes que este ano acabou con unha calabaza enorme polos aires coa sua correspondente guerra de calabaza unha vez que caeu e partiu en mil pedazos. Este ano gañou Sebas, que ia disfrazado de novia, con ramo, velo e todo... a verdade é que iba de pm. Nós levabamos un popurri de roupa que non sabiamos moi ben que era, pero pasámolo de medo... O mellor foi a ratiña presumida, que resultaba que era un "secreta" jaja.

O sábado de piñata volvemos a sair no pobo, pero nesta ocasión tiñamos unha convocatoria (con moi pouca resposta, todo sexa dito) na rúa do Sementes, pois nós iamos disfrazadas de San Fermins, con vaca, toro e todo, e simulamos un encerro na rúa do Sementes, como á hora do chupinazo eramos nós nada máis, empezamos unha ruta de viños, que acabou nunha pelexa de auga no Veleiro a moi altas horas da mañá do domingo. Cheguei á casa é morrín..

Demos asi o entroido por finalizado, e agardamos ó seguinte, pero penso... ¿que lle pasa á peña que cando fas algo non aparecen? ¿falta de sentido de humor? ¿falta de ganas? é como toda esa xente que di que non soportan o entroido porque non lles fai gracia que xente que vai disfrazada lles ande tocando as pelotas, pois ¿para qué saen? mellor que queden na casa e non lle jodan o entroido a aqueles que si o viven.. digo eu. Aparte que cando xa non quede humor... en fin... mellor que non nos pille esa situación.

E nada, espero que o voso entroido fose polo menos tan bó como o meu.

Fin de semana tranquiliño

2008-01-28T12:26:00.000+01:00

Pasou o fin de semana e non sain nin pouco nin moito, bueno, fun o venres ó concerto do Badulake pero como tiña que abrir o sábado, o sábado xa non poiden máis... estaba morta despois de un día enteiro de limpeza no xardín.

Toda esta tranquilidade, este adicarme tempo, e o estar conmigo mesma, axudame a entender moitas cousas, como por exemplo que estea asqueada deste pobo, de sair aqui e de todo. Non me gusta sair a ligar, non me gusta sair en Ordes, non me gusta a monotonía... insisto... estou aburrida.

Hoxe, falando con un amigo sobre esto, diciame que para o finde que vén que iba sair a ligar, porque estaba aburrido de estar solo, de non ter a quen coidar e querer, non ter con quen quedar para nada, necesita querer a alguén, que o de ir picoteando por ahi está ben, pero xa está cansado deso... e enténdoo, pódese dicir, que penso igual ou moi parecido, pero tamén entendo que mellor solo que mal acompañado, que non se pode forzar o amor, que non se pode inventar un cariño que non existe e que non se pode obrigar ó corazón a querer a quén non quere, por eso cheguei a unha conclusión, paso de todo ata que vexa unha señal, jajja, e non me refiro a unha señal como a dun piso (fianza), senon a algo que me diga "é el", ainda que o teño dificil porque mira que se cheja a ser cafre. Non entendo as contrariedades da vida de que cando ti queres algo serio con alguén este non quere seriedade, e cando non queres máis que satisfacer unha necesidade natural de todo ser vivo queren cariño e mil tonterías... e a verdade é que non quero finxir un cariño que non sinto. Sona mal e frío, pero é a verdade, ten que ser moi especial, algo distinto, non sei...
De todas formas xa descartado eso de saír á busca de, se ten que ser que sexa e senon pois xa se verá que é, e mentras aproveitar, que a vida son dous dias.

Cambiando un pouco de tema, os cadeliños xa están feitos uns mozos, son a oxtia, e a verdade é que me vai joder moito ter que dalos. Búscanme, e veñen a min cada vez que lles digo algo, son moi cariñosos e xoguetóns e quérolles moito... que pena me dá non poder quedarme con todos.

Pois eso, quere a quen te queira e non busques, "atopa", jaja

DE VISITA NA CAPITAL

2008-01-22T12:01:00.000+01:00

De volta dos mandriles e xa estou cansa de estar aqui. Cada día que pasa me gusta menos este pobo,... estou aburrida do sitio, da xente e de todo. Non teño ganas de facer nada, nin ánimo para nada, esta monotonía acaba conmigo...
Os meus amigos dinme que estou amargada, jajaj, e ó mellor teñen razón, non sei, pero creo que o que pasa é eso, que estou aburrida, que non teño ilusión por nada porque nada me ilusiona.

En canto á viaxe, a única pega foi ter que volver, jjj, pois quedaba de moi boa gana unha temporada por ahi adiante, home, en Madrí non sei se aguantaría moito porque unha cousa é ir uns días e outra botar un tempo, e ainda que o pasei moi ben, non creo que me gustase vivir ali.
Marchei o mércores ás duas do mediodia e ás oito (porque fixemos varias paradas senon estaríamos antes ali) xa estabamos en Madrí. A Fran non o atopamos ata as 9.30 e ahi empezou todo. Empezamos na Pampa, unha cervexería que hai cerca da casa de Fran, ali estibemos pinchando algo, uns contos e a casa a coñecer os compañeiros Marcos (asturiano) e Pablo (chileno)... foi un recivimento en toda regla e mesmo tumbamos a licor café ó asturiano, que era moi botado pa diante.
Ó día seguinte, todos a currar e eu pa feira. Estiben ali nove horas a tope, mirando, mirando,.. á busca de cousas novas. Pola noite fomos cear a un turco e despois de ir á Pampa (porque os donos son do mellorciño), fomos pa casa, a descansar para o día seguinte, e ainda que a intención era ir directos pa cama, foi imposible evitar estar ata as mil poñéndonos ó dia das nosas cousas. Botamos unhas risas.
O venres despois da feira, fun cear co rapaz que me levou ata Madrí, a un chino, e despois reunimosnos en Lavapiés, para coñecer a movida madrileña e a verdade é que hai mil sitios, moi variados, mil pintas, razas e mil historias, pero pecha todo moi cedo. Ás tres e media da mañá estaba todo pechado, e ahi empezou a busqueda dos antros abertos, jajaj, que risas, pero despois de andar un bó anaco apareceu o primeiro, que nos levaría a un segundo e a un terceiro, en resumidas contas, enredamos a noite enteira por ahi de festa sen ter que pagar entrada, cousa case imposible na capital. Coñecemos moita xente, e coñecín un pouco mellor a Mario, o irmán de Fran, un tipo realmente cojonudo.
O sábado volvín á feira, e ainda que iba moi cansa, botei o día ali para despois pola noite ir coñecer outra zona de madrí... era o turno de Malasaña. Ali xa estibera en outra ocasión (igual que en lavapies) pero claro, indo duas veces en tres anos é moi dificil recordar nin cómo era. Malasaña está ben, pero a min personalmente gustoume máis Lavapiés, polo tipo de xente, polos sitios e por todo. Ali tamén o pasamos moi ben, ainda que despois de uns días tan axetreados, estabamos moi cansos e retiramos moito antes, sobre todo, porque o domingo tiña que estar ás 12 na feira para reunirme con Pablo e volver pra aqui.
Asi, sen darme conta, estaba xa a domingo despedindome da xente da feira e para volver pa casa.... qué pena ter que volver. Moita xente, moitos sitios novos e mil historias quedaban xa a uns 200 km de distancia, cando paramos a comer nunha gasolineira e a facerse á idea de que nun par de horas, todo volvería á normalidade.
E asi foi, ás 11 da noite, estaba con Silvia e Olaia na de Luis contándolle as anécdotas e cagándome en todo por estar aqui de novo.
E o certo é que a viaxe me cundiu, atopei cousiñas novas para a tenda, vin a artesans e distribuidores que solo vexo nestas ocasións, coñecín moita xente cojonuda que sin duda irei visitar se volvo algún día e sobre todo, vivín experiencias que ahi quedan para o recordo e que creo me abriron novas perspectivas, jajaja (Fran se lées esto ti xa me entendes,jjajaj)
E nada máis, que moitas gracias ós anfitrións (Mario vaia risas nos botamos), un placer coñecer a xente que coñecín, e un placer ir de viaxe co meu super piloto, que se encargou de que a viaxe fora estupenda, e agora xa apuntandolle á seguinte, que dende onte xa teño un plan e que espero que sexa a viaxe que tiña pendiente ó País Vasco, pero en Semana Santa..

Principio de ano..

2008-01-09T17:17:00.000+01:00

ESTOU ABURRIDA, menos mal que xa está ahi o entroido...

O ano está empezando dun xeito un tanto raro, e estame desconcertando porque por cousas paréceme que vai ser moi bó, e por outras paréceme que vai ser moi malo, ainda que bueno, o mellor será deixarse de pareceres e tirar pa diante sen pensalo moito.

Estos días volvemos a actividade co da radio, e parece que vai para tempo porque no concello non se poñen as pilas e estannos retrasando (por non dicir frenando directamente), asi que tomamos a decisión de empezalo de todas formas en internet para que cando poidamos ir á radio xa sexa continuando o traballo feito. En certo modo é incluso mellor, porque en internet xa non temos moitas obrigas que co concello si tiñamos, aparte que dá xogo porque non tes que ter en conta tanto o tempo, nin temos porqué quedar un día concreto para grabar nin para emitir, e o mellor de todo, NON HABERÁ CENSURA, ... todo ventaxas, jaajja.

Co da tenda, agora andamos coas rebaixas, pero en xeral está todo bastante parado, de ahi que estea aburrida...

E en canto a min,... teño a cabeza que me anda sola e jódeme eso de non poder controlala, jjajajja, molaba ter un botón desos de on/off ou stop/already ou algo asi, pero xa se sabe que non todo pode ser como un quere, ainda que eso non implique que te conformes co que tes... pois eu non me conformo con que a miña cachola mande, pero tampouco o meu corazón, pretendo un equilibrio entre ambas partes para poder querer o que queira non o que teña que querer porque non o dou controlado. CONTROL... Teño moitos sentimentos, pareceres ou opinións, que me gustaría cambiar, que fosen de outra maneira, e teño por seguro que con tempo fareino.

TEMPO... a gran clave de todo, CONTROL... un dos aspectos máis importantes, GANAS... hai que telas.

HORA DE FACER BALANCE...

2007-12-31T19:04:00.000+01:00

O 2007 chega ó seu fin e xa non foi sen tempo.
Un ano que esperaba bó e... pff... en fin, esperemos que o que vén sexa mellor.
Claro está que non todo foron malas cousas, houbo sobre todo, experiencias, momentos e vivencias que non olvidarei nunca, asi como tanta xente que terán sempre un lugar no meu corazón e na miña memoria. Este foi o ano dos recordos, eso que se di sempre de que o que me gustaría cando chegue a vella é ter mil aventuras que contarlle ós meus netos, pois este foi un ano deses de dicirlle "mimáaa, que salvaxada", jajaj.
Asi que imosnos quedar cos bós recordos e intentar, polo menos, aparcar os malos, dos que hai que aprender, pero non vivir.
Este ano ademáis, tibo unha constante que foi a melancolía, ainda que creo que a fun levando bastante ben ocupando a cabeza e o tempo con outras cousas, cousas polas cales houbo xente que me criticou por querer estar en todo, outros rironse por facer cousas que non sei, outros ofendéronse por non telos en conta, moitos non entenderon mil cousas que fago porque si,... cando o único que pretendo é precisamente eso, ocupar o meu tempo e a miña cabeza como podo e co que quero. Sinceramente, tampouco me importa, entendo que hai xente á que non lle gusta facer nada nin que ninguén faga nada, pero eso non é meu problema, só me fixo ver algo, e é que hai xente que é triste de por si, non que estea triste, senón que é triste.

Do 2007 podo dicir que fixen prácticamente o que veu en gana, festas de disfraces, un xogo de roll, "cantei" nun grupo, din os primeiros pasiños na radio, fun ás festas que me apeteceu, concertos, feiras e demais, escribin nunha revista, sain nunhas fotos nun libro, botei case tres dias sen durmir, coñecin moita xente, fun de vacacións, jaajaja.... foi completiño si, e todo o que fixen axudoume a ser un pouco máis "eu mesma", entedín que a vida é para vivila e que ainda que leves chascos, eso son experiencias que te van facendo máis forte, que un é un cando quere selo, e que non necesita de ninguén máis para poder ser quen queira.

En resumo, o balance que saquei deste ano, é que foi un bó ano para a miña persona.

E só me queda desexar un FELIZ ANO a todos e que levedes a cabo os vosos soños e aspiracións igual que eu intentarei levar as miñas.

SABADO NA SALA THE STAR

2007-12-17T20:33:00.000+01:00

Así dá gusto ir a unha festa...

O sábado achegámosnos a Carral á sala The Star, pois tocaban Esterko e Zënzar, e a verdade é que foi un festón.

Sorpresa da melloría de Esterko, e sorpresa tamén con Zënzar, pois non teñen un concerto igual ó outro, é que cando hai ganas eso nótase.. sen moito máis que dicir, solo eso, que moitas gracias ós grupos pola festa que nos fixeron

PASO DO CEO, QUERO IR Ó INFERNO..

2007-11-18T16:50:00.000+01:00

Pois si, como bos demos estabamos na gloria ali no inferno, jajaj... Moi boa música, moi boa xente, moi bó ambiente... todo estupendo a verdade.

O festival foron dous dias, o venres e o sábado, e a verdade é que me encantaron os grupos dos dous dias, ainda que se cadra (aparte de Gatillazo que foron os mellores do venres), os que máis me gustaron foron os do sábado... un pouco máis cañeiros ainda.

Chegamos ali o venres xusto cando empezaba Gatillazo e foi unha pena porque nos perdemos a Nao, pero é que empezaron moi cedo. Fixemos unha primeira exploración á discoteca onde se facía e despois xa nos soltamos por ali para dalo todo.

Estibemos ata o final e marchamos ó pobo a sair ali, bueno, realmente estibemos solo no Inferno (no bar), que estaba petado e onde recibiron a Bolo moi ben, fixo moitos amigos ali, ali ademais vimos máis xente coñecida, como por exemplo ós de Boiro, que estaban unha boa tropa. Ás mil fomos durmir e ó día seguinte máis do mesmo, pois á unha estabamos almorzando unha boa cunca de viño, comemos, pasamos o día por ali a voltas con uns rapaces de Lalin e de Ourense, aparte dos que xa viñan con nós e outra vez pa dentro. O venres ademáis perdín un moedeiro no que levaba o carné de conducir e o dni, e foron unhas risas cando dentro da discoteca no segundo ou terceiro concerto, se me achega un tipo e dime ¿ti eres Candal?, e eu si, pois tes un moedeiro con dous carnés no inferno, jajaja, que risas e vaia coincidencia atoparme entre tanta xente.

Acabou o concerto e ala, ó inferno outra vez e ata o día seguinte...

Moitos rencontros, moitas anécdotas e sobre todo o desafogo e o bó rollo que che deixa unha festa deste tipo, que ó fin de contas é o mellor, ter algo máis que contarlle ós teus netos.

CASTAÑAZOO

2007-11-03T13:19:00.000+01:00

E para castañazo o que nos pillamos nós,... festón do copón, moi boa xente e moitas risas e anécdotas de un festival que recordaremos sempre como un sitio para volver.

O mellor sen duda (aparte dos nosos inimitables Zënzar), os Rastreros, que nin os vira nunca porque estaban disoltos como grupo, nin oira falar deles. Coñecía algunha canción de oilas por ahi nalgún bar, pero non sabía quenes eran.

A noite empezou con moito frío en Chantada, e cando nós chegamos ainda non había moita xente porque estaban todos ceando, pero dimos unha volta, vimos ó de Soak co tenderete montado e xa nos avisou para outra festa, o festival Furtivo, que será en Cangas o vindeiro 28 de decembro.

Empezou a chegar xente, empezaron os concertos e empezamos a entrar en calor, no segundo concerto Bolo xa tiña o pase para os camerinos onde estaban os músicos, jajaj, é un artista o Bolo, e alucinei, porque a xente quedaba pasmando para el como se nunca viran un can, e non sei eu, pero será por cans en Chantada...

Como dicía, o mellor foron os Rastreros, que se cansaron de bises e alucinaron co apoio que lles dei a xente, estaba todo o mundo entregado con eles, gustaron e fixeronnos sudar máis ainda se cabe que os outros grupos, e eso que cando tocaron eles xa estabamos todos extasiados da caña que meteron todos os grupos, porque se saliron todos do mapa. Aparte houbo sorpresas, como os Diplomáticos, que apareceron sen estar anunciados ainda que todo o mundo contaba con eles, Xan o dos Papaqueixos, e un lote de xente que pasou por ese escenario. Tamén os Cuchufellos, que melloraron moito, e sempre que os vexo me sorprenden.

Cando remataron os concertos, a festa seguía sendo a protagonista, fixemos castañas, acabamos de emborracharnos, un acordeonista acabou de cansarnos tocando ata ben entrada a mañá... moitas risas, moita xente... asi da gusto ir a unha festa... e pola mañá Pulpoo..

ES EL SUUURRR!!!!!!

2007-10-05T19:55:00.000+02:00

O martes 25 collín un avión e fun a Sevilla, bueno, voei ata ali e ali Roke e Tate recolléronme para ir a Cádiz. En Cádiz, máis concretamente en Zahora, empecei as miñas vacacións, con unha xente cojonuda e con SOL, que apareceu o día antes de chegar eu e marchou o mesmo dia que eu marchei, tiben unha potra que pa qué...

En Zahora estibemos o mércores que fomos a unha festa no medio dunha das esplanadas que teñen por ali, e o xoves ata pola tarde, que marchamos a Sevilla porque o Roke actuaba ali, nunha discoteca que mimá, lo mejorcito de Sevilla, e esto quere dicir, a máis pija de todo Sevilla, pero como Roke tiña tiques polo da actuación, os que ibamos de acompañantes botamos unhas risas gracias sobre todo, ós cubechos de xinebra, eso si, o venres non eramos nós.

O venres volvemos a sair por Sevilla e fomos por Triana de tapeo para acabar recorrendo os antros todos da cidade, foi un tur spring co que non vimos nada pero vimolo todo.

O sábado marchamos pa praia outra vez, para aproveitar ata o luns, pois volvemos para facer unha despedida como está mandado, porque traballar traballaban todos ó martes, pero presa por marchar pa casa ningunha e creo que ainda oxe me están recordando pola liada.

Como xa estibera por ali o ano pasado iba sobre andado, pero teño que dicir que me gusta o sur, e os sureños... jajaja

E nada, cañitas, pescaito frito, e unha jartá de xente que traio no recordo... veremos para o ano se repetimos.

¡Meigas Fora!

2007-09-24T19:30:00.000+02:00

E con elas a pouca vergonza que me quedaba...

Pasou Poulo e podemos dicir que proba superada, non sairía moi ben pero que o pasamos de medo non no lo poden negar.

O rollo é que coas coñas nós xa empezamos Poulo o xoves, pois era o último ensaio e coas coñas de que había que facer unha posta en escea como se fora o día da festa, veña licor café e quedounos a noite pequena, facendo un renjanchote de medo, para despois de currar ir a buscar á estación a uns amigos que viñan de Finlandia e arrancar pa Poulo a seguir coa festa.

Do venres podemos dicir que facía un frío de medo, pero estibo ben, o sábado eu temblaba pero non co frío precisamente, pois como me dicían o resto do jrupo "eu estabame desvirjando" jajaja, musicalmente claro.

Foi unha sensación moi rara, entre nervios, ganas de acabar e ó mesmo tempo como que pasou moi rápido, pero no fondo pasámolo moi ben.

Teño que admitir que me gustou o rollo da música, pero non para actuar nin nada, senon como unha especie de terapia, aparte de que a xente do grupo, a ostia... toda unha experiencia si.

E unhas risas tamén ó acabar o concerto, pois andaban todos emocionados, que se nos contrataban para tocar non sei onde, que a ver cando quedabamos para ensaiar e ... en fin, que o pasamos ben todos e queremos repetir a xuntanza.

Festas en Meirama

2007-09-16T18:58:00.000+02:00

Pois tiben que esperar ós 28 anos para ir a unha festa a Meirama. Botamos unhas risas cos persoeiros que vimos por ali, ata tibemos sorpresa, porque pola mañá apareceron uns poucos cos que non contabamos, jjaja

Por non variar, empezamos cerrando o bochinche na sesión vermú, pechámolo pola noite e como non podía ser de outra forma volvemos a pechalo na sesión vermú do día seguinte.

Estibo todo moi ben, dende os camareiros (ese Calvete..) ata as anfitrionas de luxo, que nos invitaron a comer o sábado e o domingo como non estabamos presentables, non só quedou Olaia acompañandonos polos bares de Cerceda, senon que chegou Lola con callos para todos ó bar de Fernanda, ... son moito, vaia duas.

E nada, veremos para o ano, porque este deixaron o pavillón ben alto.

2007-09-10T16:41:00.000+02:00

GRESCAAA!!

Pasou.

Buff, moitas máis como esta e non o contamos. 51 horas de festa, das cales só durmin 5 horiñas de nada.... fff!

Boa música, boa xente, comida rica, sol, todo tipo de comodidades (duchas, aseos limpos, zona de acampada con sombra, unha carpa moi chula,...) e sobre todo festa. Houbo espectáculos para todos os gustos, como circo, teatro, malabares, grupos musicais de todos os estilos, comida catalana e galega, bebida fría,... un despliegue por todo o alto e un dez para a organización, pois aparte de non faltar de nada, fixeron un moi duro e bó traballo.

Aparte, boas ideas, como por exemplo o dos platos e o tren de lavado, porque comida e servicio había para todo o mundo, pero nada de plástico e cada un a lavar o que mancha... pensamento ecoloxista que non supuxo ningún esforzo para ninguén e que sin custar nada é un exemplo das pequenas cousas que poden chegar a cambiar o mundo.

Houbo moita xente e de todos lados, visitas como as de Martín e compañía, Fran e o resto da tropa de Boiro, Aurelío coa manaza que mete medo, estaban os rapaces de Poulo facendo propaganda da sua vindeira festa, ... en fin, unha boa xuntanza de xente de todo tipo.

Tamén houbo xogos populares, fogos de artificio, ... só faltou unha cousa: a queimada.

O sábado, sen tempo ainda nin para durmir, baixamos ó pobo a ver as actividades que tiñan preparadas ali, subimos a cear cerca das 9 e ala, outra vez de festa. Esa npite xa foi un desmadre por todo o alto, jeje, un lote de xente sobre a barra, os cataláns todos moraos de licor café, ... xenial... tan ben, que outra vez costou traballo tomar a necesaria decisión de por fin ir durmir un pouco.

Despois de durmir unhas horiñas, levantámosnos para ir despertar Cerceda e lata en man, aló fomos os da charanga polo pobo adiante.

Andibemos os bares todos e subimos a comer ó campo da festa. Ali botamos a tarde tocando e a contos e ata ben entrada a noite..

Un festival moi chulo, moi entretido e que esperamos impacientemente que volva.

Regue, champiñons e boa xente

2007-09-03T11:31:00.000+02:00

Unha semana máis que pasa e outras experiencias para compartir. Despois de pensar moito no tema, de moitos desafogos e buscar mil novas cousas para manter a cabeza ocupada, chegou o fin de semana.

O venres quedamos no Traspasase para celebrar o cumpleanos de Ana, e ali empezamos a noite a ritmo caribeño con uns mojitos. Non fixemos nada especial, pero cando saes con xente coa que te sintes agusto, todo parece ser bó e esa foi unha boa noite, a pesar do chasco final para remala, pois outro dardo veu parar ó meu doido corazón. É duro estar batendo co teu ex e vendo como agora quere a outra, pero parece ser que vai haber que acostumbrarse porque polas trazas vanmo restregar mentras me joda.

En fin.... o sábado fomos ó Burgo, había a festa reague de todos os anos e joder qué risas.. ó principio foi un pouco estresante, pois coincidironme outros cantos tropezóns que me puxeron nerviosa e non me deixaron disfrutar do inicio da noite, pero uns champiñóns despois todo cambiou.. jejeje, coñecin unha xente na barra coa que pasaría case toda a noite, pero que me fixeron chorar coa risa e todo, ata que pola mañá, coa vista ainda trucada, atopoume Silvia (que viña de durmir) observando o que para min eran os primos dos Canais de Venecia, jeje, nunca pensei que vería o Burgo con tan bós ollos.

En canto despertaron as outras, arrancamos rumbo a Carral porque eu deixara ali o coche, tomamos algo ali e fomos a xantar a Cerceda, ó Mestura, o bar de Fernanda e onde curra Ana.

Tratáronnos como raiñas e despois do peazo despliegue de sombrillas que lle montamos diante e de ainda asi seguir cocéndonos co sol, optamos por ir a darnos un baño á nosa piscina, jeje, que triunfo... toda unha piscina para nós solas.

Despois do baño fomos á cita do domingo, que era cos da asociación Lucerna, que andaban preparando unha charanga para o domingo da Gresca. Moitas risas, boa xente e ata unha rasta que me fixo Martin, o de Machina.

Acabamos a sesión con un brinde de licor café e rumbo a Ordes, para dar as boas noites e rematar asi a semana con un sorriso nos beizos.

Desesperación, enfermidade ou mal estar simplemente?

2007-08-28T18:14:00.000+02:00

Un non sempre pode controlarse, iso é a constante de todo o mundo. Pero o que me pasou estos días xa non é tan normal.
Hai cousas que ó mellor se fan demasiado para un, e en lugar de darlle a importancia que teñen, finximos por esto do orgullo, porque todo aquel co que falas lle quita ferro e che dá largas, porque a ninguén lle gusta exteriorizar o que leva por dentro, ou por mil circunstancias que che vai dando a vida.
O outro dia, falando con alguén, díxome algo que agora entendo; parece ser que cando teño algún problema, este aféctame no meu carácter facendo que me sinta mal pero entendo que é parte da miña vida e intento superalo, o problema estaría en que ó mellor non distingo ben cando teño o problema, non son consciente no momento en que me está pasando, e cando me dou conta xa é tarde ou xa está moi avanzado.
Agora teño un moi avanzado que non dou controlado e que me vai superando unha e outra vez, ata cagala ata o fondo, e iso non o soporto. Non soporto non ser dona de min, non poder controlar os meus sentimentos, os meus feitos, pero non sei que me pasa que por momentos perdo a lucidez que creo ter e volvome como tola, descontrólome ata o punto de non poder parar, de intentar chegar a un límite que en realidade non ten fin, ou cuio fin non quero para min.
De repente é como se todo se virase oscuro, todas as miñas boas intencións se van ó garete, todo pasa a ser malo, decepcionante e doloroso... ¿será eso o que chaman crise de ansiedade?
Non sei o que é, pero unha cousa está clara, é enfermizo e doloroso

Corazón ferido

2007-08-25T12:35:00.001+02:00

Hai xente que lle parece que o corazón é un músculo calquera que temos no corpo e que botándolle unha crema ou tomando unha pastilla xa podes curalo.
Cando o corazón está ferido, non hai nada que o cure, ten que ir curando pouco a pouco co tempo e provablemente non dea curado ó cen por cen nunca, como se tibese unha memoria interna na que quedan gardados todos esos malos momentos, todas esas feridas... e o primeiro que che din cando dis que che doe é "xa pasará", home claro que pasará, pero non desaparecerá.

O que creo é que hai xente que ten o corazón só como un músculo que bombea sangue, que non ten outra función.. porque hai xente que realmente parece que non ten sentimentos, que non lle doe nada, que cada vez que queren poden dominalo e facer que todo desapareza sen chegar a sentir nada... como se tiberan un botón de "esto non me interesa.. delete".
De algunhas que se liaron co meu ex, todos me din, "non é para tanto", "que máis che dá se total..", pero ¿cómo que máis me dá? ¿que pasa, son eu un bicho raro que crée no amor? Porque eu sei quen é o meu amor, e todo o que teña que ver con el importame, como non me vai importar...
¿Ou é que oxe en día só existe unha relación sexual entre a xente? Porque eu non o creo asi, non o entendo asi...
O que sei, é que o meu corazón está ferido e gustaríame ser como moitos e olvidalo, olvidarme de todo, borrar o meu pasado e seguir adiante feliz como unha pediz, pero o coño é que me pode, pode conmigo e estou destrozada.

Unha semana de moito traballo se temos en conta as festas

2007-08-22T17:20:00.000+02:00

Do 13 ó 18 de agosto, foi unha semana na que tanta festa recordoume á semana do meu cumpleanos.

As festas en Ordes empezaban o martes 14, pero como non podía ser de outra forma e para empezar ben, nós empezamos o luns xa. Así, o luns e o martes saimos por aqui, enredando ata as mil.
O mércores saimos tamén en Ordes, era o día para o que tiñamos organizado o xogo, pero a falta de xogadores, fíxonos improvisar.. e acabamos xogando catro contra catro, jeje, vaia..
Ademais o mércores sorteaban unha fin de semana en Sanxenxo no Nunca+ e tocoulle a Silvia. Enredamos e enredamos ata que o xoves nos deitamos á beira das catro da tarde, para levantarnos sobre as sete e arrancar ó Arcos, onde tocaban Kastomä, sí, parece incrible pero colleron todos e para o noso deleite cantaron todas as cancións, con non sei cantos bises e algunha improvisación. Teño que destacar a actuación de Oscar, que estaba esplendoroso, jjejej, tanto que estibo por ahí a voltas ata as mil e o venres nin saiu da casa.
Eu o venres tampouco sain, estaba tan feita polvo que non tiña nin fame e acabei adormecendo no sofá, coa sua consecuente dor de corpo ó día seguinte.

O sábado xa viña a festa boa, e ás cinco ou asi arrancamos hacia Ferreira de Pantón, onde había un festival chamado " o festival do Castro" e que é o segundo ano que o fan.
Estibo xenial, a música, o sitio, a xente, todo estupendo agás o Toñito de Poi, co cal chegamos á conclusión de que debiamos metelo con Xurxo nunha habitación e esperar a ver que pasaba.

A Pantón viñeron con nós o Punki e o Bolo, pero desta vez, tamén nos acompañou o Trasno, un canciño que lle deron a Silvia pero como a nai non llo quere na casa estibo estos días na miña e vaino levar Isma (o primo de Silvia) para Cataluña.. snif, que pena, xa lle collín cariño a mazo... pero bueno, asi é a vida.

Alí levei unha sorpresa cando vin a Manolete, un amigo que vende camisetas para Maix e que leva tamén a representación do merchandaising (ou como coño se escriba, porque xa podían buscar unha palabra nosa), de Banda Bassotti e que sempre me atopo por ahí nas festas, só que el currando e eu de festa. Tamén me levei outra sorpresa cando vin a Biana, outro amigo de aqui de Ordes pero que agora fai vida en Xinzo e prácticamente non vemos.

Despois de durmir un pouco na carpa da festa fomos ata Ribeiras de Miño, o pobo onde naceu a nai de Silvia e que está ali ó lado. Ali estaban xa Roberto, Rita, Mario e Isma, ainda durmindo e que non tardamos en despertar. Levantaronse, comemos algo, fomos ver un pouco a zona e arrancamos ó río para pasar ali a tarde.
Un sitio precioso, unha tranquilidade envidiable... non hai palabras.

Sobre as sete da tarde ou asi levantamos o campamento e empezamos a viaxe de volta, pero como non comeramos moito, paramos a cear en Palas, nun restaurante onde o camareiro era unha xoia, un señor co que te partías o cú de risa e que ó final conseguiu que nos acabaramos servindo a nós mesmos..
Chegamos a Ordes preto das once e como non podía ser de outra forma, collín e dereitiña pa casa, a durmir.

O luns foi horrible!

Fin de semana de feiras, festas e PRAIAA

2007-08-13T11:36:00.000+02:00

Un fin de semana moi atarefado en todos os sentidos, e moito coche..

Este finde empezou para min o venres en Oleiros, onde había "Alfaroleiros", unha feira de cerámica que fan en Santa Cruz, ó lado do paso de patos, jejje, moita gracia me fixo ese paso dende que o vin.

Alí non atopei nada novo, pero si atopei a Tomás, un oleiro (como quere que lle chamen e non alfareiro, pois alfar e mozárabe e a sua cerámica é neolítica) de Gundivós ó que xa lle teño mercado e que me parece unha persoa moi interesante, tanto no profesional como no persoal...

Aparte de a Tomás, atopei uns instrumentos que lles van encantar ós rapaces de Axouxere, pois xa me teñen comprado uns cantos e xa teñen todos os que teño eu na tenda. Os que lles atopei son moi rudimentarios, pero seguro que non teñen ningún igual.

Paseando por ali, atopei talleres andaluces que vin cando andiben por ali abaixo e teño que dicir que a min non me gusta a decoración que lle poñen, moi barroca para o meu gusto, en cambio, vela nas suas casas cheas de pratos colgados nos balcóns e nas fachadas, e con mil plantas e flores de mil colores, e ahí si me gustan... será certo eso de cada quen ten o seu lugar.

A mostra non era moi grande, e menos mal porque cheguei ás 10 da noite, pero coincidiu tamén con un concerto de María do Ceo, que tocaba xusto nunha praciña enfrente, e mira que me gustou, nunca a vira pero é boísima. Ceamos con Tomás, e á beira da unha e media marchei co compromiso de pasar por Gundivós antes de marchar de viaxe.

De camiño pa casa, como ó dia seguinte non tiña que abrir por que iba miña nai, parei a tomar algo en Carral, pero marchei pronto porque a xente andaba na quinta xa e sonaba eso a liada monumental.

O sábado empezou cedo, pois ás oito estaba arrancando cara a Mondoñedo, pois había feira medieval, das máis tradicionais do pais por certo.

A feira gustoume moito, había de todo, incluso tiro con ballesta, que tiña unha cola longuísima e quedoume pena de non poder probar. Ali atopei a David, o de Queixas, que ainda que estaba traballando, estaba na sua salsa pois é das suas feiras favoritas. Ainda que non atopei nada para a tenda, comprei algunhas cousiñas para min e sobre todo, comemos de pinga, uns callos, lacón e un pouco de tortilla.. umm que rico. O que non trouxo moi boa experiencia dali foi Bolo, porque aparte da calor insoportable que ali facía, coñeceu a un can que non creo que queira recordar, pois para unha vez que non se mete el de entrada, veu o peazo bicho e quixo papalo, un can que parecia un cabalo... mimá que susto!

Ás tres da tarde estaba arrancando para Ordes, pois quedaramos ás catro para arrancar a Beluso, e asi foi, marchamos ás cinco, pero chegounos ben o tempo porque cando chegamos ali facía incluso frío.

Beluso, un sitio precioso, bueno, gústame toda a zona do Morrazo, e incluso podo dicir que me encantaría vivir por ali e que espero ter unha casiña algun día cerca de algunha das suas praias.

Cando chegamos atopamos a Lola e Alvaro (que por certo, o venres corteille o pelo e está Lola toda descontenta co novo look do seu rapaçiño, jeje) e despois de baixar á ver a praia, empezou a aparecer o resto da tropa. Ainda nos xuntamos uns cantos, pois ó final da noite estabamos nós, os de Carral, os de Merelle, os de Zënzar por suposto (xa que tocaban ali), vimos ós rapaces de Cangas ... un bó grupiño.
Os concertos estiberon moi ben, a xente da organización,... todo, agás o son, debe ser que Sonogal nos ten moi refinados e xa non nos vale calquera cousa...
Jeeje, por certo, estaba o Xurxo Souto con un grupo que era remix dos tres trebóns con xente do Jarbanzo, chámase "A gran Treboada", e ríome porque cando o vin foi detrás do escenario, onde estaban os músicos e xa iba o suficientemente sincera como para dicirlle que era un pesado, jeje, non lle justou nadiña. Zënzar como sempre estupendo, só coa pega do son, pero foi mellor antes cando vin unha escena que me quedou pena de non poder inmortalizar, nin máis nin menos que Bocixa e Tabeaio bailando agarrado, jejej, vaia estampa.
Pois acabou o concerto pero non a festa, andibemos por ali ainda un bó anaco, ata que pouco a pouco fomos adormecendo para despertar con un sol abafante... tocaba praia.
Pasamos o día na praia, ainda quedaban case todos por ali e según nos fomos cansando fomos retirando cara a Ordes.
E iso foi todo nesta finde.. moitas risas, moitos rencontros, boas feiras e a descansar, que as festas do pobo xa están aqui.

Pardiñas

2007-08-06T11:28:00.000+02:00

Pardiñeeeiirooo!!!!
Jejeje, pois aqui estamos de volta, despois de unhas 50 botellas de sidra moi ben escalciadas por Xorxe, uns non sei cantos litros de cervexa, calimocho, licor café e algo de licor de toxo, demos por finalizado o festival de Pardiñas deste ano.
Foi estupendo como todos os anos, e este ano un tanto especial gracias á espectacular actuación de Fuxan os Ventos, qué voces, qué paixón,... son estupendos. Unha gran ovación tamén como sempre ós Cempés, que nos fixeron brincar ata reventar... e un "eres un pesado" a Xurxo Souto, que máis que concerto fai pregón.

Ali estaba outra vez o prado ben segadiño para o noso deleite, a parrilla onde quedou os anos anteriores e cómo non, a xentiña de Mesía, Culleredo e os outros que atopamos na festa... que por certo, levei unha gran e moi grata sorpresa na feira de artesanía, pois primeiro atopei a Raquel e o home, unha parella que coñecín en Marrocos pero son de Ferrol e adicanse á venta e fabricación de licores e que agora teñen unha nena (Enar) fermosa como ela sola, e despois atopei a Ana, unha amiga de Coruña que está de catro meses e encantandísima co seu embarazo. Dá gusto ver a xente que aprecias feliz e contenta..

Este ano ademáis viñeron os rapaces de Carral, jeje, que ainda que o folk non lle vai moito, pasárono como enanos, sobre todo Manu que encaixou con Asier á perfeción, Jaime que viu serpes, lajartos e de todo (jejej, que non quere dicir que os houbera realmente), e Loliño, que con botarlle unha risa xa está contento.

Unha pena que só poidera ir o sábado, pero polo menos, o venres aproveiteino e fun á cea que organizaron no Nunca, (gracias Mundo por facela ti, senon estariamos agardando ainda, jeje) onde había, churrasco, criollos, pementos, troitas... umm todo exquisito.
Estibemos ali ata as mil, e despois de durmir duas horas viñen abrir, non de moi boa gana, para ir á casa ás duas a comer e arrancar con Silvia para Pardiñas ás catro da tarde...

E como todo o bó se acaba, o fin de semana acabeino en Carral, uns contos, unhas cervexas e pa casa, a lavarse, cear e durmir para empezar a semana..

E para o vindeiro fin de semana... Zënzar en BELUSOOO!!
Mola, que ali hai praia.

Somos cantaríns e cantarinas

2007-07-31T17:07:00.000+02:00

Esta fin de semana, aparte de moooii longa, foi bastante boa, e aparte innovadora, pois vivín unha experiencia que me gustou.
O sábado era o cumple de Luis Rios e Mariluz (do Traspasase) e de Marcos (do Nunca), e estaba planeado para facer en Castenda, un sitio precioso na beira do río a uns kilómetros de aquí.
O plan era que eles invitaban á festa e organizaban unha churrascada, concertos e sesión de djs, pero uns por outros os grupos foron caendo e non poido vir ningún, entón ocurriuseme a idea de organizar nós un grupiño con algúns músicos e prepararlle algunha canción, para ser máis exactos, tres, unha para cada un.
Entón empezamos a quedar con xente e o xoves fomos ó local de Kastomä, Oscar (baixo) e David (guitarra) de Kastomä, Alvaro (batería) unha nova promesa, Silvia (trompeta), e Fraga máis eu (cantantes, jjeje, por dicir algo). Pasámolo de medo e sobre todo botamos unhas risas.
Pero ó día seguinte ainda foi algo mellor, pois fomos á Ribeira (en Carral), ó local dos Esterko, e xunto con eles volvemos preparar as tres mesmas cancións. Ahí, gañamos un cantante e un guitarra, e non viñeron os tres músicos do día anterior, pero quedaron uns temas un pouco máis punkis e máis cañeros, tamén porque estibemos máis tempo dándolle voltas.
Teño que admitir que me gustou a experiencia, foi moi divertido e alucinante ó mesmo tempo, pois oir a voz de un polo micro faise extraño.
Ó final non poidemos tocarlle as cancións porque era un follón levar todo o equipo para eso nada máis, pero a experiencia queda ahí, e as risas igual, que non sempre o pasa ben un...
Ó día seguinte fun á feira medieval a Coruña e como cando chegamos non estaba aberta, aproveitamos para ir ata a praia, que en boa hora se nos ocurriu porque estaba chea de merda, para voltar despois á feira, vela e cómo non, tomar unhas sidras.
Cheguei ó cumple sobre as once, ceamos, fomos ata o Badulaque ver o concerto (versións dos Ramones) e voltamos para o cumple, mimá, nunca tanto tecno bailara, jejeeje, pero pasámolo moi ben, incluso lles cantamos as cancións en acústico.
E dezaoito horas despois de chegar e ainda sen durmir, marchamos para a praia deixando os restos humanos por Castenda tirados e sobre todo, un solazo que non nos acompañou ata a mariña, pois ali facía un frío do copón.

Un fin de semana completiño, que acabou onte en Cañás, que estaban de festas e había churrasco, o malo foi a mala nova, pois alí entereime que Aurelio tibo un accidente o día anterior despois de que eu o deixara en Cerceda, pero bueno, dentro do malo, o coche non val para nada, pero el só ten un brazo roto e algún moratón.

E para este findeee..... trrr: PARDIÑAS! cos CEMPÉS de despedida

Día da Galiza...

2007-07-26T16:57:00.000+02:00

Ou mellor dito, da "paliza"... bufff!, un día horrible, destos de olvidar.
Empezou ben porque como sempre marchamos todas con todas as ganas hacia Santiago, preparadísimas como sempre, coas furgos cheas de viño, comida, sacos e de todo.
Nada máis chegar acompañamos a Laura ata o Festigal e o resto volvemos ó concerto que organizan todos os anos os de Briga, e ali atopamos ós de Carral, Boiro, etc...
Todo iba ben, os concertos non estiberon mal, pero non sei, non estaba eu ben.. vin algo que me fixo pensar que non iba ser unha boa noite, cando de repente... ali estaba. Doume tal baixón que non aguantei e marchei a durmir. Se non me chego a ir caía ali desmaida, foi o mellor que puiden facer, pero foi un fallo non dicirlle a ninguén onde me iba tirar, pois cando despertei pola mañá, estaba afogando coa calor, e cando levantei a cabeza non había ninguén xa ali, e o peor de todo, tiña a correa de Bolo, pero Bolo non estaba.. mimá qué sensación máis chunga. Preguntei a uns mozos que estaban un pouco máis adiante e dixeronme que non o viran, fun correndo ó coche e tampouco estaba, e non tiña nin móvil, pois quedárame dentro, asique non podía chamar a ninguén.
Fun á manifestación e de paso mirando se via a Bolo ou a alguén que o vira, chamei ó depósito de coches e díxome que o coche estaba, pero que dentro non había ningún can.. case choraba, cando collín un taxi, fun correndo a polo coche e chamei a Silvia.. nada; apagado... cando de repente chámame Marcos o de Quembre, era Silvia, e sí, o Bolo estaba con ela... ... RESPIREI.. buff, qué susto.
Fun a buscar o Bolo e estaba tan chunga, sentíame tan mal, que non desexaba máis que marchar correndo de Santiago, e asi foi, fun á praia con un amigo, e ala, a acabar o día, pero xa de mellor maneira que empezara.
Foi un día horrible

BANDA BASSOTTIIII !!!!

2007-07-23T16:47:00.000+02:00

O venres, por fin, foi o gran día, Banda Bassotti, Fermín e o resto... un concertazo do que non podo dicir máis que... alucinante! Agora só queda esperar que volvan.

Despois de vir do concerto volvín cara a Ordes, á Revoltosa, con unha xente de Ledoño (jeje, bó recordo desa xente..).
Chegamos case no final de Kastomä e claro está, os asistentes estaban xa máis paló que pacó, pero bueno, nós non ibamos moito mellor (eu polo menos creo que bastante peor)
Como anunciaron ó longo de toda a semana, había callos, tortilla, sorpresas e algo do que non avisaron: moito, moito frío. Pois para colmo vou e caio nun regato cando andaba de turismo por ali polos arredores, gracias ó que viña conmigo que me rescatou senon estaría ainda ali pudrindo, jejeje.
E xa pola mañá, despois de poñerme a secar ó lado de un bidón que tiña leña ardendo dentro, marchamos porque non quedaba nin o apuntador.
Pero a historia da Revoltosa acabou cando á unha do medio dia desperto na miña casa sen saber moi ben cómo acabei durmindo (tiña que abrir a tenda ás 10), e atopo ó resto da tropa tirada por toda a casa, alucinando e en plan "¿porqué non me despertastes?" "¿qué pasou?", jejje, que risas botamos.

E asi acabou o fin de semana, pois quedei tan rebentada que xa non saín da casa nin a por pan.

Un aplauso á Revoltosa, e sobre todo ós organizadores, pois curraron a festa, e cómo non, ó meu grupo favorito, á Banda

Un feito cambia unha vida

2007-07-20T17:12:00.000+02:00

Nunca choveu que non escampara e nun momento no que vés todo negro, é irónico que precisamente outro chasco faga que todo se vire de cores de repente, foi a gota que colmou o vaso, o que che fixo entender a frase de "do amor ó odio hai un paso"... pois foi o feito.
Jeje, pasiño a pasiño vou facendo o camiño, teño a idea, teño as trazas e agora esto... é o momento.
Son sentimentos totalmente opostos e claro está que me gustaría non telos, pero en certo modo é un alivio, pois de repente todo se aclara e o que querías segues sen poder telo, pero agora xa non o queres tampouco... É como se todo o peso que levabas enriba se esfumase nun momento, toda a dor, todo o malestar, a pena, .. umm, un alivio si.
Home, está claro que ese alivio é porque estás doída, porque te sintes puteada, ridiculizada e mil cousas e que de repente non se che arregla a vida, pero é o paso... é o acto que che fai botarte a andar, ir tirando custe o que custe, e se para eso tes que "borrar" da tua mente media vida, pois mira, mellor que sacrificar a outra media para nada... porque o que está claro é que a vida de un ten que ser o máis importante para un mesmo, o máis "valioso" e non val a pena darlla a calquera, nin a vida de un, nin o cariño, o respeto, nin nada que non mereza, "ninguén dá nada por nada".
Pero bueno, volvemos ó do outro día, "cada día parece unha vida", pois hoxe é outra totalmente distinta e só espero que sexa mellor.

O tempo pasa...

2007-07-17T18:26:00.000+02:00

Cando levas un tercio da tua vida querendo a alguén máis que a nada e despois de mil historias lle sigues querendo, e che din "olvidame", sintes como se alguén che metera a man no teu interior e che exprimira o corazón e o cerebro... unha sensación moi chunga. E ainda asi queres.
Din que para iso solo hai un remedio, tempo e quilómetros.., pois neso ando.
Mañá empeza unha nova vida, que ainda que non vai arrancar de repente, vai collendo traza.
Por un lado sinto moita ilusión porque é algo que sempre quixen facer e por outro teño medo, a dicir adeus, ó que me vou atopar, a como vou reaccionar e como me vou sentir, ó que vou atopar cando volva,... pero teño a sensación de que agora ou nunca, e como non vaia desta que me vai quedar unha espiña ahí toda a vida, total.. non teño nada que perder.
Aparte, que vai ti a saber, se cadra estou moi equivocada e o meu destino está por ahi, lonxe do que sempre quixen, jejeje
De todas formas, gustaríame que ese tempo necesario para deixar de sentir o que sinto, que xa formara parte do pasado e solo estibera na miña mente como un recordo, cousa que por outro lado creo que vai tardar máis do que me gustaría.
O que si que vexo é que cando estás do lado de fóra é moi facil opinar, pois todo aquel que me coñece ou me quere algo, me di que teño que pasar páxina, joder, claro, nin que fora tan facil...
pero bueno, algún día serei eu a que estea dese lado, a que sonría recordando o pasado e todo eso que agora non podo. TEMPO Ó TEMPO ¿non é?

Finde pasado por auga

2007-07-16T16:44:00.000+02:00

O tempo pasa e con el pasan cousas... ata ahí todo ben.

Pois esta fin de semana pasaron moitas cousas, o venres estaba tan feita polvo de toda a semana por ahí, que xa nin saín e reserveime para o sábado. O sábado non empezou moi ben, pois quedeime durmida no sofá e levanteime un tanto peor do que estaba, pero todo cambiou ás catro ou asi, cando Bolo mais eu collemos a Silvia e arrancamos direción Caldas de Reis. Ali foi o Cultura Quente este finde, jeje, e a verdade é que o que tibo de quente foi o Bolo, mimá como andaba.

Chegamos preto das seis, buscamos as outras e levamos o coche xunto ós delas para facer campamento cos buguis.

Unha vez establecido un lugar de encontro, fomos dar unha volta por Caldas á busca das augas quentes. Como non podía ser de outra forma, Silvia levounos á fria, jeje, ten unha orientación..

No paseo acompañaronnos Fresh e Mario (Boiro) e Cristina e Iria (Santiago), e fomos batendo con máis xente, como por exemplo, a xentuza de Carral que por ali andaba, Martín e Silvia, Aurelío, ... e coñecemos a un tipo finlandés que tocou a noite anterior e que como pasou case toda a noite con nós, deulle un toque internacional á velada, nestos casos é cando te das conta do inutil que é o inglés que che ensinan na escola, pois despois de tantos anos estudiando o idioma non temos nin p.i.

Despois do paseo e con fame, fomos cear as tortillas das churris que me regalaron as rapazas polo meu cumple, estaban boisimas, levantamos campamento, deitamos a Bolo e ala, ós concertos.

Os concertos a verdade é que non me gustaron moito, paseino moi ben, pero musicalmente, Caldas paréceme un pouco bastante popis e non creo que volva a verdade, e para colmo choveu case toda a noite, cousa que apurou o retonno ó coche, porque nos mollamos ata a médula.

E ainda que os concertos non me gustaron demasiado, bailamos, bebemos e en fin, fixemos festa ata case pola mañá, quedando como única pega da noite a cámara de fotos, que outra vez foi ó carallo.

Xa pola mañá, fomos ó pilón (esta vez con auga quente) a lavar os pés, e alucinei co poder milagreiro da auga, pois arranca as peles mortas que dá gusto.

E isto foi todo, secamos os pés e ala, de volta pa Ordes a agardar outra festa.

De todas formas, esta semana vai ser máis curta, pois hoxe é cumple de Lola e o venres xa está ahí, con Banda Bassoti e Fermín en Santiago... iujjuuu!!!

Cada día parece unha vida

2007-07-10T16:41:00.000+02:00

¿Iso é bo ou é malo? Digo porque un dia todo vai ben e ó dia seguinte non pode empeorar do mal que vai. A pregunta de se é bo ou malo vén a que non sei se estos contrastes se deben a que todo se move e todo é circunstancial, ou a que simplemente uns dias préstaslle máis atención ós problemas e outros menos...
Hoxe por exemplo estou fatal, a vida que eu pensei que vivía xa non existe e home claro que non foi de repente, pero hoxe véxoo... jeeje, é de coña porque ainda que é un proceso longo que tibo un fin, o realmente doloroso non é o proceso, é o fin. E o outro día chamaronme melancólica, e miras no dicionario e di que é un estado de ánimo que se caracteriza por unha tristeza profunda.. é de coña. Pero por outro lado doe, ¿como controlas iso? realmente parece fácil porque eres consciente do que pasa, eres consecuente, enténdelo, pero non podes facer que non doa, entón qué?, mellor rir cada vez que teñas ganas de chorar, brincar cando sintas ganas de matar a alguén, non sei, non é nada doado
Bueno, veremos qué pasa mañá, e xa postos a pedir "que sexa estupendo"..

FESTICHAN 2007

2007-07-09T20:09:00.000+02:00

Este fin de semana tocou Moaña, o Festichán, que ainda que este ano os grupos non me gustaron tanto como os outros, chapó para os da organización, para a xente, o ambiente e toda a festa en si.

Foi unha noite un tanto rara porque entre coincidencias inoportunas, xente que tiñas ganas de ver, xente que te alegraches moito de ver, xente estupenda que coñeceches... rara, pero boa.

O bó desta festa é que é o primeiro festival no que bates ca xente, despois ó longo do verán valos vendo de novo nos outros e mola, é xente que coñeces só de festa, pero de bó rollo, e sempre que volves a velos danche o mesmo, está ben. É unha pena non ter con quen compartilo, pero todo se andará...

Pois de ahí coñecín xente o ano pasado coa que me pasou, sigo mantendo contacto con eles e segue habendo bó rollo, estaban os de Moaña, (xente dos patajullos sobre todo), os de Boiro, os de Cangas, xente de Noia, .. boa xente que vas coñecendo e que sempre é agradable ver.

Tamén está ben o da zona de acampada, pois coa de árbores que ten hai moita folla no chan e se caes, prácticamente non o notas. Iso para min é un punto a favor, pois non sei como me apaño que sempre ando polo chan arrolando.

Pois eso, o meu festival favorito do ano non me defraudou.