HAI NOITES...

.... que che fan ver que perdeches moitos días!
Que perdeches moito tempo tontamente e que ó mellor moitas das conclusións sacadas son erróneas. Hai noites que che fan pensar que estabas equivocado en mil cousas, nalgunhas máis que en outras, pero equivocado igualmente. Hai noites que che aclaran ideas e conceptos, que che axudan a aclarar pensamentos e opinións... hai noites, moitas noites, e algunhas tan largas que a tua vida prácticamente cambia a partir delas, ou mellor dito, non che cambia a vida, cambias ti nela!
Supoño que ó final eso de que as noites son para durmir, se achega cada vez máis á realidade, á mellor elección que podes facer. Vivir o día, durmir a noite, será eso!

CANDO NON SABES MOITO CARA A ONDE TIRAR...

... e supoño que asi nos sentiremos todos moitas veces. Desto que miras a un lado e non vés ningúnha frecha que che indique, miras ó outro e tampouco.. miras miras e non vés ningunha, e pregúntaste ¿e por onde será?

Hai moitas veces que ter que tomar unha elección é duro, difícil ou mesmo unha putada, pero cando non tes que tomar ningunha... só vés que esta non é a túa, pero non podes nin optar por tirar hacia outra porque non a tes, ou polo menos non a vés. Deberíamos ter un indicador, algo que nos dixera hacia onde apuntar pois como moitas veces dixemos, "o que a sigue a consigue", pero ¿seguir qué? ¿cara a onde?, e cando chegas a este punto ségueste afirmando "algo ten que haber" pero é unha afirmación que te leva a máis preguntas e asi non só non vés cara a onde debes tirar, senon que se che olvida que debes moverte porque unha pregunta te leva a outra e acabas cheo de dudas que realmente non teñen nada que ver co que inicialmente te preguntabas. Somos asi de complicados, somos asi de inxenuos, tanto que nos parece que con facernos preguntas a nós mesmos chegaremos a algún tipo de resposta que nos arreglará a vida, ou polo menos a duda... En fin! Chegados aqui, é cando pensamos:

"PENSAR É DE BURROS"

AINDA ME LEMBRO CANDO UN GRUPO SE MONTABA...

... PARA FACER FESTA!!!

e agora ó que máis e ó que menos, se non hai carto de por medio, non lle interesa.
Dá igual a festa, dá igual que o grupo sexa novato, que sexan autores das súas cancións ou só fagan versións, que sexan bós ou malos, dá igual todo, o importante é cobrar; eso sí, despois nas letras, todos critícan abertamente a esa xente peseteira que só pensa neso e se move únicamente se hai papel moeda, todos teñen a cara de mencionar polo menos nalgunha canción que o diñeiro non é o máis importante, que outro mundo é posible, e que son todos asi menos eles... Mentira! Prácticamente todos pensan igual, e prácticamente todos din "non" cando non se lles pode pagar.
Entendo que os instrumentos custan, que conlevan un gasto e un mantemento constante, pero onde quedou eso de ir tocar polas copas e a cea, ou por amor ó arte, onde vai esa autofinanciación a base de maquetas caseiras, ou onde van esos músicos que viven de pasar a gorra despois da actuación para que os espectadores paguen en función de se lles gusta ou non o que viron... non, agora todo pagado de antemán, e se non pagas, non entras a velos, cando a realidade é que moitos grupos tocan solos a diario simplemente por eso, por non dar opción a que os coñezan antes, por ser tan pretenciosos que intentan cobrar á xente sin que esta sepa se lles gusta ou non o que fan, e estou segura de que se fixeran ó revés, moita xente iría a velos e moita outra aportaría algo para que poideran seguir adiante.
Agora todo é postureo, todos son artistas e músicos, cando a maior parte non sabe nin ler unha partitura, nin ten unha mínima base de solfeo. E xa sei que non é necesario para ser músico, pero tampouco é músico todo aquel que porta un instrumento, e iso é o que moita xente non entende.
Todo isto faime pensar que os artistas de hoxe en día, máis que artistas ou xente que ama a música, son persoas que buscan un afán de protagonismo e un recoñecemento que non conseguen na sua vida de ningunha outra maneira, xente á que o único que lle importa é destacar, chamar a atención e ser eloxiados por facer algo que ó fin e ó cabo, fan milleiros de persoas no mundo. ¿Elogo é tan importante destacar?

A min gústame a música, encántame a música ó vivo, son festeira ata a médula, pero estou un pouco farta de ver a música como un negocio e non como o que é, un arte, un entretemento, unha paixón... farta de tanta "estrellita" que se cré superior, pois como ben dixen mil veces " A MIN PARA ESTRELAS, CHÉGANME AS DO CEO"

Ánimo a todos aqueles que ainda non perderon ese espíritu festeiro, gracias a todos aqueles que nos amenizan as festas, e noraboa a todos aqueles que saben quén son ademáis de que tocan algún un instrumento ou cantan.

Con todo isto estou xeneralizando, e claro está que non todo é asi, pero o triste é que a maioría si.