INDIFERENTE... EU??

Cando unha non ten que pensar máis que en sí mesma, todo cambia. Cambia a forma de ver as cousas, a forma de organizar o tempo, a forma de pasar ese tempo, cambia incluso a forma de sentir. Todo é máis fácil, parece como que nada che importa porque se hai algo que non che gusta solo tes que deixalo de lado, sen máis, non tes que dar explicacións, non tes que facer nada por forza, nen por quedar ben, nen por nada máis que porque ti queres.
Vas e vés sen mirar a quen deixas, fas e desfas sen preocuparche o que quede, dis ou calas sen pensar no que podes provocar... é como se nada importase. ¡Nada máis lonxe da realidade!
Importa todo, sempre, incluso cando parece que non, pero como non tes que rendir contas nin tes que dar explicacións, moitas cousas incluso as omites porque non é asunto dun, porque non é para tanto, ou porque non o ves da mesma maneira e ó final, moitas veces é simplemente porque non queres problemas que nin che incunven e optas polo mellor, quitar ferro ó asunto e pasar de todo, total, que máis dá o que fagas ou deixes de facer, se o que che quere mal vaino seguir facendo.
Non quero que eso cambie, pero en certas ocasións tamén me fastidia precisamente eso, que pareza que nada me importa, solo porque ando ó meu ritmo, vivo a miña vida e intento tirar hacia onde a min me interesa. Pode ser egoista, ou pode ser intelixencia, por poder, pode ser moitas cousas, pero non indiferencia, eu non me considero indiferente, e que me digan "claro ti telo fácil porque non che importa"... grrr!! En fin, neste caso imos ser como nos están xuzgando e digo: pois si, a que jode!

NON TEÑO DEREITO... TEÑO SENTIMENTO!

Mirei ó frente e ó verte vinme a min, pois todos os meus sentidos estaban xa en ti.
Mirada clavada nese sonriso, oido atento á tua dozura, olfato agudizado invitando a provar o sabor que desprendes, o meu tacto invitado pola tua suavidade, gusto... ¡qué gusto!
Volvín a mirar e xa non estabas, a miña alma volvía a estar en min, pero xa non era a mesma, de repente sentía curiosidade, ilusión... ¿ou serías unha ilusión da miña mente, un simple engano dos meus sentidos?
Corazón palpexante ó pensar en ti, alegría ó oir a tua voz, incluso o teu nome, nerviosismo coa tua presencia, angustia coa tua ausencia... non podía ser un simple engano, algo estaba pasando.
Sensación de medo, sensación de angustia, sensación de ansia... Medo á dor, angustia porque non estás, ansia por estar contigo, curiosidade por saber se é certo, se existes tal e como existes na miña cabeza, no meu corazón.
Volvín a mirar e pareceume verte, á segunda mirada xa te vin de novo. Era o que eu me imaxinaba, sentín máis ansia, máis curiosidade, máis ganas, pero tamén máis medo a ti. Medo a non saber, medo a non ter, medo á dor...
Non teño dereito a estrañarte, tampouco o teño a querer volver a terte, non teño dereito a nada porque non son nada no tempo, e seino, pero téñote na miña cabeza dende ese día que por primeira vez te vin.
É raro tanta intensidade, é raro e ó mellor increíble, pero está ahí e síntoo.
Sensación de que en pouco tempo vivín unha vida, moi corta pero moi intensa, e que espero que non rematara, que fora un simple primeiro paso a unha nova vida e moi longa.