SALES UN DÍA DA TUA CASA...

... e cando volves cambiáronche a cerradura.

Supoño que así é como se sente a saharaui Aminatu Haidar, da que se fala moito últimamente por estar retida nas Canarias.

A esta muller néganlle a entrada en Marrocos por dicir que é do Sahara, ela non se sinte marroquí e non pide a entrada a dito país, senon que a pide ó seu, ó Sahara.

Agora danlle de alternativa un pasaporte español ou un marroquí, pero ela non pide eso, pide o seu, o que tiña, e a solución non pasa por ahi. Está claro que non lle queren dar o que pide porque entón terían que recoñecer o Sahara como país e eso non lles convén, pero tampouco poden pretender que esta muller renegue do que é, que ignore a súa identidade saharaui, porque senon todo o feito ata entón, todas as vidas que quedaron atrás, todas as penurias pasadas e o fin e ó cabo toda a sua historia quedaría olvidada, sería inutil, inexistente.
Ela di que non pode aceptar porque ainda que volva faríao sen a súa dignidade, para ela non é indigno vivir no medio dun deserto olvidados ali como se foran monstros, bandidos ou qué sei eu, para ela é indigno perder eso polo que loitan que é un país, entendo que non se sintan moros despois de todo o que lle están facendo á sua xente, nen españois despois de todo o que lle fixeron, entendo que queiran ser o que son, o que sempre foron, pois querémolo todos, e un país non se resume a un cacho de terra emprestado, ...
Non sei cómo acabará todo esto, pero creo que xa van sendo horas de coller o touro polos cornos e buscar unha alternativa real de unha vez por todas, porque xa está ben de carpetazo e a outra cousa e de solucións a medias, porque ainda que esta muller aceptase, ¿qué pasará cando outro saharaui queira un billete de ida e volta á sua terra?
Xa está ben de guetos, de non deixar vivir, e de intentar meter a todos polo mesmo aro, pois a individualidade é un dereito pra todo o mundo por igual!
Respeto á vida, igualdade de oportunidades e dereitos, liberdade de expresión... creo que os países do primeiro mundo merecemos unha leción que nos ensine de unha vez por todas todo o que eso significa.

¡DIGNIDADE!: honestidade, seriedade e decoro no xeito de se comportar, respectabilidade, cargo ou título honorífico e de autoridade..... non é imposible ¿a que non?

IGUALDADE...

... un dos dereitos humanos máis importantes, é o da igualdade, "todos somos iguais independentemente de raza, sexo ou relixión", cousa que aparece tamén na costitución española e na maior parte de escritos e leis ou estatutos que hai de Estado, Autonomía ou o que sexa, pero á hora da verdade, nada máis lonxe da realidade!
Hai moitos feitos denunciables e moitas inxustizas, poderíamos encher milleiros de blogs protestando ante actos de crueldade, tratos discriminatorios e un longo etc, no que prefiro xa nin entrar, pero estos días hai un caso aqui na Galiza que me chamou a atención, e é o da familia xitana de Ourense á que lle queren quitar o fillo menor de idade porque padece obesidade mórbida.
O neno, chegou a pesar 83 kilos, pero en canto os servicios sociais se meteron polo medio, a sua familia tomou medidas coa sua dieta e estaba xa en 70kg, cando un xuiz decidíu que ese neno debía pasar a disposición do Estado. É dicir, que o fin era quitarlle o fillo, non curalo, porque senon non o entendo.
Mentras esta familia pelexa nos xuzgados para poder conseguir que o fillo poida seguir vivindo con eles, hai centos de nenos que sofren malos tratos físicos e psíquicos, outros tantos que sofren a indiferencia dos pais e familia, outros que, no outro extremo, son uns maleducados e consentidos sen respeto ningún hacia ninguén, chegando incluso a maltratar a outras persoas, pois ben sabemos que os nenos tamén poden ser moi crueles, outros nenos pasan días enteiros mirando a tele e xogando á consola, sen apreciar que hai vida fóra da pantalla, outros non saben o que é ter unha familia, porque a súa pasa o tempo no bar, coas máquinas tragaperras, de tendas coas amigas, no bingo... etc, etc, etc, pero a esas familias non lles quitan os seus fillos.
Entón ¿que é peor? ¿que teñas un fillo gordo porque nunca tiveches unha educación alimentaria que o impida, ou que teñas un fillo que vive prácticamente solo sendo menor de idade porque vives a tua vida sen telo en conta? ¿ou porqué contra estos actúan e contra tantos outros non fan nada? Eu creo que a resposta a esta pregunta é evidente, e por iso me parece moi inxusto o que fan con esta xente, e penso que se non foran xitanos, o rapaz estaría tan tranquilo comendo os seus pasteliños na casa, cousa que de feito, pasa en milleiros de fogares, nos que estar delgado non é saúde, é solo cousa de modelos, e imposible.
Non sei cómo podería axudalos, pero dende aqui quero amosar o meu apoio a esta familia, e denunciar o trato inxusto que están sufrindo.
Ou pa todos, ou pa ninguén, pero creo que hai nenos que sí necesitarían que alguén mirase por eles como esta familia fixo co seu fillo.

COUSAS DE MULLERES...

... jejejje!! ainda me río pensando na de onte.
Onte, penúltimo domingo de novembro, miña nai fixo a comida de empresa. Todos os anos a fixo en decembro, como é a costume, pero este ano decidíu adiantala porque en decembro xa hai mil compromisos, asi que optou por facela onte a mediodía. Como é costume, invitou ás 6 mulleres que traballan pra ela, a miña irmán máis a min, a súa irmán, e a tres amigas súas, total, que nos xuntamos 13 mulleres.
A comida foi pasando moi tranquila, nada de alcohol ata os chupitos que solo tomaron catro das asistentes, uns cafés, e cambio de pola, fomos tomar outros cafés a outro sitio e ahi ocurríuselle aunha facer un xogo. Todas sentadas en círculo, ó redor da mesa, e explicou o xogo, que consistía no seguinte: cada unha ten que facer un xesto, movemento ou son, pero cando che toca, antes de facer o teu, tes que facer por orden os xestos que fixeron as anteriores, e despois facemos o mesmo todas xuntas, e asi, sucesivamente ata pechar a roda, á media hora, estabamos todas en plan: poñerse de pé, aplauso, sentarse, palmada no peito, rascar unha orella, levantarse e xirar, facer un olee, salto, tocar a cabeza, chiscar un ollo... jajjajajja vaia risas.
Asi foi pasando a tarde e de verdade que nalgún momento era de chorar coa risa, porque claro, eu con 30, pero outra con cincuenta e pico, corenta e tantos, e asi...
Isto nunha comida de homes non pasaría!

A MORTE... IGUAL PARA TODOS E QUÉ DISTINTA PARA CADA UN!

Con isto non me refiro a se era merecida ou non, nen a se foi unha morte xusta ou non, senon ás costumes que conleva.
Aparte de crencias e de formas de morrer, están as costumes que conleva a morte.
En algúns sitios o morto non se deixa solo ata que se lle dá sepultura, noutros iso da igual e a partir de certa hora pechan o velatorio e deixan o defunto quedar ali coa sua única compaña, hai xente que bota mil rezos pra desexarlle unha boa viaxe e sobre todo o perdón, outra desexa iso pero dun xeito máis persoal e en lugar de oracións fai memoria da sua vida, hai persoas que deixan todo listo pra que o seu enterro sexa tal e como el quere, outros en cambio non deixan nin o testamento amañado, hai persoas que aceptan o duelo, outras non, hai xente que vai ós enterros a ver ós que quedan vivos ou a informarse dos ultimos cotilleos, outras van co seu máis sentido pésame a acompañar a familia, senon xa non van,... e asi poderíamos citar miles de costumes que se levan a cabo en torno a esta cerimonia, a do enterro.
Onte vin outra costume que non coñecía e que me parece a parte de moi boa idea, moi sensata. Un enterro parece cousa fácil e parece que non custa nada, porque a quén non lle tocara preto, nunca viu unha factura, nen un presuposto, nen se fai a máis mínima idea de todas as cousas que hai que facer para levalo a cabo, simplemente porque son cousas atípicas nunha conversación e moitas veces incluso tabúes.
Aqui a costume máis común, é a de levar flores, coroas de flores ou ramos, cos que buscas un consolo para a familia e un cariño para o defunto, e é unha costume moi común, pero ó mesmo tempo un tanto estúpida, pois estás matando unha flor (que son dúcias en total) pra conmemorar a unha persoa morta, para o cal sería máis razonable regalar unha planta viva que acompañe o defunto no seu descanso, ou senon o que vin onte, en lugar de gastar esos cartos en flores, todos os veciños do defunto fan unha pequena doazón para sufragar os gastos do enterro, e si, sei que é un pensamento materialista ou o que queiras, pero se a familia ten con qué xa non digo nada, pero se non ten moitos medios económicos, oxe en día na nosa sociedade capitalista celebrar un enterro co funeral e todo é case tan caro como un coche, é dicir, que non todo o mundo pode pagalo, e que moita xente ten que pedir un préstamo para poder facelo... TRISTE, PERO CERTO!
En fin... ver pra crer, e mellor dito, ver pra aprender! E xa de paso, unha vez que nos paramos a pensar un pouco nesto, dicir que cando me toque, non necesito flores, nen necesito nada porque estarei morta, pero se che dá por levarme flores, que sexan vivas, e se vés que teño moitas, dalle as miñas a outro que non teña ningunhas, e se o prefires, eu preferiría que esos cartos os gastases invitando a unha ronda á miña saúde, por exemplo, e se tampouco queres facer eso, tamén me gustaría que a miña xente non sufrira asi que tamén me vale que organices un concerto, concurso de chistes ou algo asi... e se o que conta é a intención, pensa que con que intentes recordarme xa é suficiente!

INDIFERENTE... EU??

Cando unha non ten que pensar máis que en sí mesma, todo cambia. Cambia a forma de ver as cousas, a forma de organizar o tempo, a forma de pasar ese tempo, cambia incluso a forma de sentir. Todo é máis fácil, parece como que nada che importa porque se hai algo que non che gusta solo tes que deixalo de lado, sen máis, non tes que dar explicacións, non tes que facer nada por forza, nen por quedar ben, nen por nada máis que porque ti queres.
Vas e vés sen mirar a quen deixas, fas e desfas sen preocuparche o que quede, dis ou calas sen pensar no que podes provocar... é como se nada importase. ¡Nada máis lonxe da realidade!
Importa todo, sempre, incluso cando parece que non, pero como non tes que rendir contas nin tes que dar explicacións, moitas cousas incluso as omites porque non é asunto dun, porque non é para tanto, ou porque non o ves da mesma maneira e ó final, moitas veces é simplemente porque non queres problemas que nin che incunven e optas polo mellor, quitar ferro ó asunto e pasar de todo, total, que máis dá o que fagas ou deixes de facer, se o que che quere mal vaino seguir facendo.
Non quero que eso cambie, pero en certas ocasións tamén me fastidia precisamente eso, que pareza que nada me importa, solo porque ando ó meu ritmo, vivo a miña vida e intento tirar hacia onde a min me interesa. Pode ser egoista, ou pode ser intelixencia, por poder, pode ser moitas cousas, pero non indiferencia, eu non me considero indiferente, e que me digan "claro ti telo fácil porque non che importa"... grrr!! En fin, neste caso imos ser como nos están xuzgando e digo: pois si, a que jode!

NON TEÑO DEREITO... TEÑO SENTIMENTO!

Mirei ó frente e ó verte vinme a min, pois todos os meus sentidos estaban xa en ti.
Mirada clavada nese sonriso, oido atento á tua dozura, olfato agudizado invitando a provar o sabor que desprendes, o meu tacto invitado pola tua suavidade, gusto... ¡qué gusto!
Volvín a mirar e xa non estabas, a miña alma volvía a estar en min, pero xa non era a mesma, de repente sentía curiosidade, ilusión... ¿ou serías unha ilusión da miña mente, un simple engano dos meus sentidos?
Corazón palpexante ó pensar en ti, alegría ó oir a tua voz, incluso o teu nome, nerviosismo coa tua presencia, angustia coa tua ausencia... non podía ser un simple engano, algo estaba pasando.
Sensación de medo, sensación de angustia, sensación de ansia... Medo á dor, angustia porque non estás, ansia por estar contigo, curiosidade por saber se é certo, se existes tal e como existes na miña cabeza, no meu corazón.
Volvín a mirar e pareceume verte, á segunda mirada xa te vin de novo. Era o que eu me imaxinaba, sentín máis ansia, máis curiosidade, máis ganas, pero tamén máis medo a ti. Medo a non saber, medo a non ter, medo á dor...
Non teño dereito a estrañarte, tampouco o teño a querer volver a terte, non teño dereito a nada porque non son nada no tempo, e seino, pero téñote na miña cabeza dende ese día que por primeira vez te vin.
É raro tanta intensidade, é raro e ó mellor increíble, pero está ahí e síntoo.
Sensación de que en pouco tempo vivín unha vida, moi corta pero moi intensa, e que espero que non rematara, que fora un simple primeiro paso a unha nova vida e moi longa.

VIAXAR, VIAXAR, VIAXAR...

... e creo que canto máis poidera andar, máis andaría. ¿Curiosidade, cú inquieto, búsqueda dun lugar no mundo..? a verdade non sei porqué me gusta tanto, pero cada día teño ganas de ver un sitio novo.
Onte falaba con un amigo que foi pasar o fin de semana (de venres a luns) a un campin, e estrañoume porque teóricamente era ata martes, asi que lle preguntei que qué pasara, porqué volvera antes de tempo e a sua resposta foi "pois porque tiña ganas de volver pa casa xa", bufff!! un pensamento que a min nunca me pasou pola cabeza, podo andar por ahi de un lado a outro que nunca me acorda que quero volver, volvo porque teño que facelo, pero nunca me pasou eso de que volvera porque xa quería regresar á casa. Esto a moita xente pódelle facer pensar que son moi fría, que non sinto amor polos meus ou cousas asi, e para nada, ese non é o caso, pero non sinto a necesidade de estar ahi, para min con saber que están ben xa é suficiente, e hoxe en día, que podes ver fotos polo internet e poñerte ó dia de todo nun momento esteas onde esteas... pois eso, que non sinto esa necesidade de volver.
Esto é como o de facer unha casa, cousa tan galega, e que eu ainda tendo cartos para facela, non a faría porque non sei onde me gustaría afincarme, escoller un sitio no mundo como o teu sitio no que establecerte... eso é unha elección moi difícil, e máis habendo tantos sitios bonitos e tantos que teñen un encanto "especial".
Supoño que o tempo o dirá, pero mentras considero o mundo como a miña casa, tendo sempre en conta que "galega, incluso despois de morta"

OS QUE ESTAMOS AQUI QUEREMOS ESTAR ALÓ...

.... E OS QUE ESTAMOS ALÓ QUEREMOS ESTAR AQUI!

¿Porqué será eso de que sempre queremos o que non temos, o que non somos ou o que non podemos? Se somos altos gustaríanos ser máis baixos, se rubios queremos ser morenos, se vivimos en Ordes gustaríanos vivir en Cangas, ... ¿somos inconformistas ou será que non sabemos o que queremos?
Supoño que eso será como todo, canto máis temos onde elexir máis nos costa facelo e ainda diría máis, se podemos ter todo ou varias opcións, para qué imos elexir, o que está claro é que as eleccións que imos tomando ó longo da nosa vida vannos marcar a mesma, van dicir moito de nós mesmos e moitas veces non terán remedio, e se o pensamos ben dámosnos conta de que todo son eleccións... e que moitas non son fáciles.

Onte preguntábanme porqué lle daba tantas voltas ás cousas e a verdade é que non o sei, é máis, creo que tampouco é que lle dea moitas, senon que quero elexir ben, elexir se quero ou non, se vou ou non, se me gusta ou non me gusta, se me compensa, se me interesa... ó fin e ó cabo, teño que elexir para min e intento facelo o mellor posible, pola conta que me trae.

Pensemos e escollamos, pero fagámolo ben!

FESTA DAS FLORES 2009