Pasou o fin de semana e non sain nin pouco nin moito, bueno, fun o venres ó concerto do Badulake pero como tiña que abrir o sábado, o sábado xa non poiden máis... estaba morta despois de un día enteiro de limpeza no xardín.
Toda esta tranquilidade, este adicarme tempo, e o estar conmigo mesma, axudame a entender moitas cousas, como por exemplo que estea asqueada deste pobo, de sair aqui e de todo. Non me gusta sair a ligar, non me gusta sair en Ordes, non me gusta a monotonía... insisto... estou aburrida.
Hoxe, falando con un amigo sobre esto, diciame que para o finde que vén que iba sair a ligar, porque estaba aburrido de estar solo, de non ter a quen coidar e querer, non ter con quen quedar para nada, necesita querer a alguén, que o de ir picoteando por ahi está ben, pero xa está cansado deso... e enténdoo, pódese dicir, que penso igual ou moi parecido, pero tamén entendo que mellor solo que mal acompañado, que non se pode forzar o amor, que non se pode inventar un cariño que non existe e que non se pode obrigar ó corazón a querer a quén non quere, por eso cheguei a unha conclusión, paso de todo ata que vexa unha señal, jajja, e non me refiro a unha señal como a dun piso (fianza), senon a algo que me diga "é el", ainda que o teño dificil porque mira que se cheja a ser cafre. Non entendo as contrariedades da vida de que cando ti queres algo serio con alguén este non quere seriedade, e cando non queres máis que satisfacer unha necesidade natural de todo ser vivo queren cariño e mil tonterías... e a verdade é que non quero finxir un cariño que non sinto. Sona mal e frío, pero é a verdade, ten que ser moi especial, algo distinto, non sei...
De todas formas xa descartado eso de saír á busca de, se ten que ser que sexa e senon pois xa se verá que é, e mentras aproveitar, que a vida son dous dias.
Cambiando un pouco de tema, os cadeliños xa están feitos uns mozos, son a oxtia, e a verdade é que me vai joder moito ter que dalos. Búscanme, e veñen a min cada vez que lles digo algo, son moi cariñosos e xoguetóns e quérolles moito... que pena me dá non poder quedarme con todos.
Pois eso, quere a quen te queira e non busques, "atopa", jaja
lunes, 28 de enero de 2008
martes, 22 de enero de 2008
DE VISITA NA CAPITAL
De volta dos mandriles e xa estou cansa de estar aqui. Cada día que pasa me gusta menos este pobo,... estou aburrida do sitio, da xente e de todo. Non teño ganas de facer nada, nin ánimo para nada, esta monotonía acaba conmigo...
Os meus amigos dinme que estou amargada, jajaj, e ó mellor teñen razón, non sei, pero creo que o que pasa é eso, que estou aburrida, que non teño ilusión por nada porque nada me ilusiona.
En canto á viaxe, a única pega foi ter que volver, jjj, pois quedaba de moi boa gana unha temporada por ahi adiante, home, en Madrí non sei se aguantaría moito porque unha cousa é ir uns días e outra botar un tempo, e ainda que o pasei moi ben, non creo que me gustase vivir ali.
Marchei o mércores ás duas do mediodia e ás oito (porque fixemos varias paradas senon estaríamos antes ali) xa estabamos en Madrí. A Fran non o atopamos ata as 9.30 e ahi empezou todo. Empezamos na Pampa, unha cervexería que hai cerca da casa de Fran, ali estibemos pinchando algo, uns contos e a casa a coñecer os compañeiros Marcos (asturiano) e Pablo (chileno)... foi un recivimento en toda regla e mesmo tumbamos a licor café ó asturiano, que era moi botado pa diante.
Ó día seguinte, todos a currar e eu pa feira. Estiben ali nove horas a tope, mirando, mirando,.. á busca de cousas novas. Pola noite fomos cear a un turco e despois de ir á Pampa (porque os donos son do mellorciño), fomos pa casa, a descansar para o día seguinte, e ainda que a intención era ir directos pa cama, foi imposible evitar estar ata as mil poñéndonos ó dia das nosas cousas. Botamos unhas risas.
O venres despois da feira, fun cear co rapaz que me levou ata Madrí, a un chino, e despois reunimosnos en Lavapiés, para coñecer a movida madrileña e a verdade é que hai mil sitios, moi variados, mil pintas, razas e mil historias, pero pecha todo moi cedo. Ás tres e media da mañá estaba todo pechado, e ahi empezou a busqueda dos antros abertos, jajaj, que risas, pero despois de andar un bó anaco apareceu o primeiro, que nos levaría a un segundo e a un terceiro, en resumidas contas, enredamos a noite enteira por ahi de festa sen ter que pagar entrada, cousa case imposible na capital. Coñecemos moita xente, e coñecín un pouco mellor a Mario, o irmán de Fran, un tipo realmente cojonudo.
O sábado volvín á feira, e ainda que iba moi cansa, botei o día ali para despois pola noite ir coñecer outra zona de madrí... era o turno de Malasaña. Ali xa estibera en outra ocasión (igual que en lavapies) pero claro, indo duas veces en tres anos é moi dificil recordar nin cómo era. Malasaña está ben, pero a min personalmente gustoume máis Lavapiés, polo tipo de xente, polos sitios e por todo. Ali tamén o pasamos moi ben, ainda que despois de uns días tan axetreados, estabamos moi cansos e retiramos moito antes, sobre todo, porque o domingo tiña que estar ás 12 na feira para reunirme con Pablo e volver pra aqui.
Asi, sen darme conta, estaba xa a domingo despedindome da xente da feira e para volver pa casa.... qué pena ter que volver. Moita xente, moitos sitios novos e mil historias quedaban xa a uns 200 km de distancia, cando paramos a comer nunha gasolineira e a facerse á idea de que nun par de horas, todo volvería á normalidade.
E asi foi, ás 11 da noite, estaba con Silvia e Olaia na de Luis contándolle as anécdotas e cagándome en todo por estar aqui de novo.
E o certo é que a viaxe me cundiu, atopei cousiñas novas para a tenda, vin a artesans e distribuidores que solo vexo nestas ocasións, coñecín moita xente cojonuda que sin duda irei visitar se volvo algún día e sobre todo, vivín experiencias que ahi quedan para o recordo e que creo me abriron novas perspectivas, jajaja (Fran se lées esto ti xa me entendes,jjajaj)
E nada máis, que moitas gracias ós anfitrións (Mario vaia risas nos botamos), un placer coñecer a xente que coñecín, e un placer ir de viaxe co meu super piloto, que se encargou de que a viaxe fora estupenda, e agora xa apuntandolle á seguinte, que dende onte xa teño un plan e que espero que sexa a viaxe que tiña pendiente ó País Vasco, pero en Semana Santa..
Os meus amigos dinme que estou amargada, jajaj, e ó mellor teñen razón, non sei, pero creo que o que pasa é eso, que estou aburrida, que non teño ilusión por nada porque nada me ilusiona.
En canto á viaxe, a única pega foi ter que volver, jjj, pois quedaba de moi boa gana unha temporada por ahi adiante, home, en Madrí non sei se aguantaría moito porque unha cousa é ir uns días e outra botar un tempo, e ainda que o pasei moi ben, non creo que me gustase vivir ali.
Marchei o mércores ás duas do mediodia e ás oito (porque fixemos varias paradas senon estaríamos antes ali) xa estabamos en Madrí. A Fran non o atopamos ata as 9.30 e ahi empezou todo. Empezamos na Pampa, unha cervexería que hai cerca da casa de Fran, ali estibemos pinchando algo, uns contos e a casa a coñecer os compañeiros Marcos (asturiano) e Pablo (chileno)... foi un recivimento en toda regla e mesmo tumbamos a licor café ó asturiano, que era moi botado pa diante.
Ó día seguinte, todos a currar e eu pa feira. Estiben ali nove horas a tope, mirando, mirando,.. á busca de cousas novas. Pola noite fomos cear a un turco e despois de ir á Pampa (porque os donos son do mellorciño), fomos pa casa, a descansar para o día seguinte, e ainda que a intención era ir directos pa cama, foi imposible evitar estar ata as mil poñéndonos ó dia das nosas cousas. Botamos unhas risas.
O venres despois da feira, fun cear co rapaz que me levou ata Madrí, a un chino, e despois reunimosnos en Lavapiés, para coñecer a movida madrileña e a verdade é que hai mil sitios, moi variados, mil pintas, razas e mil historias, pero pecha todo moi cedo. Ás tres e media da mañá estaba todo pechado, e ahi empezou a busqueda dos antros abertos, jajaj, que risas, pero despois de andar un bó anaco apareceu o primeiro, que nos levaría a un segundo e a un terceiro, en resumidas contas, enredamos a noite enteira por ahi de festa sen ter que pagar entrada, cousa case imposible na capital. Coñecemos moita xente, e coñecín un pouco mellor a Mario, o irmán de Fran, un tipo realmente cojonudo.
O sábado volvín á feira, e ainda que iba moi cansa, botei o día ali para despois pola noite ir coñecer outra zona de madrí... era o turno de Malasaña. Ali xa estibera en outra ocasión (igual que en lavapies) pero claro, indo duas veces en tres anos é moi dificil recordar nin cómo era. Malasaña está ben, pero a min personalmente gustoume máis Lavapiés, polo tipo de xente, polos sitios e por todo. Ali tamén o pasamos moi ben, ainda que despois de uns días tan axetreados, estabamos moi cansos e retiramos moito antes, sobre todo, porque o domingo tiña que estar ás 12 na feira para reunirme con Pablo e volver pra aqui.
Asi, sen darme conta, estaba xa a domingo despedindome da xente da feira e para volver pa casa.... qué pena ter que volver. Moita xente, moitos sitios novos e mil historias quedaban xa a uns 200 km de distancia, cando paramos a comer nunha gasolineira e a facerse á idea de que nun par de horas, todo volvería á normalidade.
E asi foi, ás 11 da noite, estaba con Silvia e Olaia na de Luis contándolle as anécdotas e cagándome en todo por estar aqui de novo.
E o certo é que a viaxe me cundiu, atopei cousiñas novas para a tenda, vin a artesans e distribuidores que solo vexo nestas ocasións, coñecín moita xente cojonuda que sin duda irei visitar se volvo algún día e sobre todo, vivín experiencias que ahi quedan para o recordo e que creo me abriron novas perspectivas, jajaja (Fran se lées esto ti xa me entendes,jjajaj)
E nada máis, que moitas gracias ós anfitrións (Mario vaia risas nos botamos), un placer coñecer a xente que coñecín, e un placer ir de viaxe co meu super piloto, que se encargou de que a viaxe fora estupenda, e agora xa apuntandolle á seguinte, que dende onte xa teño un plan e que espero que sexa a viaxe que tiña pendiente ó País Vasco, pero en Semana Santa..
miércoles, 9 de enero de 2008
Principio de ano..
ESTOU ABURRIDA, menos mal que xa está ahi o entroido...
O ano está empezando dun xeito un tanto raro, e estame desconcertando porque por cousas paréceme que vai ser moi bó, e por outras paréceme que vai ser moi malo, ainda que bueno, o mellor será deixarse de pareceres e tirar pa diante sen pensalo moito.
Estos días volvemos a actividade co da radio, e parece que vai para tempo porque no concello non se poñen as pilas e estannos retrasando (por non dicir frenando directamente), asi que tomamos a decisión de empezalo de todas formas en internet para que cando poidamos ir á radio xa sexa continuando o traballo feito. En certo modo é incluso mellor, porque en internet xa non temos moitas obrigas que co concello si tiñamos, aparte que dá xogo porque non tes que ter en conta tanto o tempo, nin temos porqué quedar un día concreto para grabar nin para emitir, e o mellor de todo, NON HABERÁ CENSURA, ... todo ventaxas, jaajja.
Co da tenda, agora andamos coas rebaixas, pero en xeral está todo bastante parado, de ahi que estea aburrida...
E en canto a min,... teño a cabeza que me anda sola e jódeme eso de non poder controlala, jjajajja, molaba ter un botón desos de on/off ou stop/already ou algo asi, pero xa se sabe que non todo pode ser como un quere, ainda que eso non implique que te conformes co que tes... pois eu non me conformo con que a miña cachola mande, pero tampouco o meu corazón, pretendo un equilibrio entre ambas partes para poder querer o que queira non o que teña que querer porque non o dou controlado. CONTROL... Teño moitos sentimentos, pareceres ou opinións, que me gustaría cambiar, que fosen de outra maneira, e teño por seguro que con tempo fareino.
TEMPO... a gran clave de todo, CONTROL... un dos aspectos máis importantes, GANAS... hai que telas.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
