¡Meigas Fora!

E con elas a pouca vergonza que me quedaba...

Pasou Poulo e podemos dicir que proba superada, non sairía moi ben pero que o pasamos de medo non no lo poden negar.

O rollo é que coas coñas nós xa empezamos Poulo o xoves, pois era o último ensaio e coas coñas de que había que facer unha posta en escea como se fora o día da festa, veña licor café e quedounos a noite pequena, facendo un renjanchote de medo, para despois de currar ir a buscar á estación a uns amigos que viñan de Finlandia e arrancar pa Poulo a seguir coa festa.

Do venres podemos dicir que facía un frío de medo, pero estibo ben, o sábado eu temblaba pero non co frío precisamente, pois como me dicían o resto do jrupo "eu estabame desvirjando" jajaja, musicalmente claro.

Foi unha sensación moi rara, entre nervios, ganas de acabar e ó mesmo tempo como que pasou moi rápido, pero no fondo pasámolo moi ben.

Teño que admitir que me gustou o rollo da música, pero non para actuar nin nada, senon como unha especie de terapia, aparte de que a xente do grupo, a ostia... toda unha experiencia si.

E unhas risas tamén ó acabar o concerto, pois andaban todos emocionados, que se nos contrataban para tocar non sei onde, que a ver cando quedabamos para ensaiar e ... en fin, que o pasamos ben todos e queremos repetir a xuntanza.

Festas en Meirama

Pois tiben que esperar ós 28 anos para ir a unha festa a Meirama. Botamos unhas risas cos persoeiros que vimos por ali, ata tibemos sorpresa, porque pola mañá apareceron uns poucos cos que non contabamos, jjaja

Por non variar, empezamos cerrando o bochinche na sesión vermú, pechámolo pola noite e como non podía ser de outra forma volvemos a pechalo na sesión vermú do día seguinte.

Estibo todo moi ben, dende os camareiros (ese Calvete..) ata as anfitrionas de luxo, que nos invitaron a comer o sábado e o domingo como non estabamos presentables, non só quedou Olaia acompañandonos polos bares de Cerceda, senon que chegou Lola con callos para todos ó bar de Fernanda, ... son moito, vaia duas.

E nada, veremos para o ano, porque este deixaron o pavillón ben alto.

GRESCAAA!!

Pasou.

Buff, moitas máis como esta e non o contamos. 51 horas de festa, das cales só durmin 5 horiñas de nada.... fff!

Boa música, boa xente, comida rica, sol, todo tipo de comodidades (duchas, aseos limpos, zona de acampada con sombra, unha carpa moi chula,...) e sobre todo festa. Houbo espectáculos para todos os gustos, como circo, teatro, malabares, grupos musicais de todos os estilos, comida catalana e galega, bebida fría,... un despliegue por todo o alto e un dez para a organización, pois aparte de non faltar de nada, fixeron un moi duro e bó traballo.

Aparte, boas ideas, como por exemplo o dos platos e o tren de lavado, porque comida e servicio había para todo o mundo, pero nada de plástico e cada un a lavar o que mancha... pensamento ecoloxista que non supuxo ningún esforzo para ninguén e que sin custar nada é un exemplo das pequenas cousas que poden chegar a cambiar o mundo.

Houbo moita xente e de todos lados, visitas como as de Martín e compañía, Fran e o resto da tropa de Boiro, Aurelío coa manaza que mete medo, estaban os rapaces de Poulo facendo propaganda da sua vindeira festa, ... en fin, unha boa xuntanza de xente de todo tipo.

Tamén houbo xogos populares, fogos de artificio, ... só faltou unha cousa: a queimada.

O sábado, sen tempo ainda nin para durmir, baixamos ó pobo a ver as actividades que tiñan preparadas ali, subimos a cear cerca das 9 e ala, outra vez de festa. Esa npite xa foi un desmadre por todo o alto, jeje, un lote de xente sobre a barra, os cataláns todos moraos de licor café, ... xenial... tan ben, que outra vez costou traballo tomar a necesaria decisión de por fin ir durmir un pouco.

Despois de durmir unhas horiñas, levantámosnos para ir despertar Cerceda e lata en man, aló fomos os da charanga polo pobo adiante.

Andibemos os bares todos e subimos a comer ó campo da festa. Ali botamos a tarde tocando e a contos e ata ben entrada a noite..

Un festival moi chulo, moi entretido e que esperamos impacientemente que volva.

Regue, champiñons e boa xente

Unha semana máis que pasa e outras experiencias para compartir. Despois de pensar moito no tema, de moitos desafogos e buscar mil novas cousas para manter a cabeza ocupada, chegou o fin de semana.

O venres quedamos no Traspasase para celebrar o cumpleanos de Ana, e ali empezamos a noite a ritmo caribeño con uns mojitos. Non fixemos nada especial, pero cando saes con xente coa que te sintes agusto, todo parece ser bó e esa foi unha boa noite, a pesar do chasco final para remala, pois outro dardo veu parar ó meu doido corazón. É duro estar batendo co teu ex e vendo como agora quere a outra, pero parece ser que vai haber que acostumbrarse porque polas trazas vanmo restregar mentras me joda.

En fin.... o sábado fomos ó Burgo, había a festa reague de todos os anos e joder qué risas.. ó principio foi un pouco estresante, pois coincidironme outros cantos tropezóns que me puxeron nerviosa e non me deixaron disfrutar do inicio da noite, pero uns champiñóns despois todo cambiou.. jejeje, coñecin unha xente na barra coa que pasaría case toda a noite, pero que me fixeron chorar coa risa e todo, ata que pola mañá, coa vista ainda trucada, atopoume Silvia (que viña de durmir) observando o que para min eran os primos dos Canais de Venecia, jeje, nunca pensei que vería o Burgo con tan bós ollos.

En canto despertaron as outras, arrancamos rumbo a Carral porque eu deixara ali o coche, tomamos algo ali e fomos a xantar a Cerceda, ó Mestura, o bar de Fernanda e onde curra Ana.

Tratáronnos como raiñas e despois do peazo despliegue de sombrillas que lle montamos diante e de ainda asi seguir cocéndonos co sol, optamos por ir a darnos un baño á nosa piscina, jeje, que triunfo... toda unha piscina para nós solas.

Despois do baño fomos á cita do domingo, que era cos da asociación Lucerna, que andaban preparando unha charanga para o domingo da Gresca. Moitas risas, boa xente e ata unha rasta que me fixo Martin, o de Machina.

Acabamos a sesión con un brinde de licor café e rumbo a Ordes, para dar as boas noites e rematar asi a semana con un sorriso nos beizos.