Do 13 ó 18 de agosto, foi unha semana na que tanta festa recordoume á semana do meu cumpleanos.
As festas en Ordes empezaban o martes 14, pero como non podía ser de outra forma e para empezar ben, nós empezamos o luns xa. Así, o luns e o martes saimos por aqui, enredando ata as mil.
O mércores saimos tamén en Ordes, era o día para o que tiñamos organizado o xogo, pero a falta de xogadores, fíxonos improvisar.. e acabamos xogando catro contra catro, jeje, vaia..
Ademais o mércores sorteaban unha fin de semana en Sanxenxo no Nunca+ e tocoulle a Silvia. Enredamos e enredamos ata que o xoves nos deitamos á beira das catro da tarde, para levantarnos sobre as sete e arrancar ó Arcos, onde tocaban Kastomä, sí, parece incrible pero colleron todos e para o noso deleite cantaron todas as cancións, con non sei cantos bises e algunha improvisación. Teño que destacar a actuación de Oscar, que estaba esplendoroso, jjejej, tanto que estibo por ahí a voltas ata as mil e o venres nin saiu da casa.
Eu o venres tampouco sain, estaba tan feita polvo que non tiña nin fame e acabei adormecendo no sofá, coa sua consecuente dor de corpo ó día seguinte.
O sábado xa viña a festa boa, e ás cinco ou asi arrancamos hacia Ferreira de Pantón, onde había un festival chamado " o festival do Castro" e que é o segundo ano que o fan.
Estibo xenial, a música, o sitio, a xente, todo estupendo agás o Toñito de Poi, co cal chegamos á conclusión de que debiamos metelo con Xurxo nunha habitación e esperar a ver que pasaba.
A Pantón viñeron con nós o Punki e o Bolo, pero desta vez, tamén nos acompañou o Trasno, un canciño que lle deron a Silvia pero como a nai non llo quere na casa estibo estos días na miña e vaino levar Isma (o primo de Silvia) para Cataluña.. snif, que pena, xa lle collín cariño a mazo... pero bueno, asi é a vida.
Alí levei unha sorpresa cando vin a Manolete, un amigo que vende camisetas para Maix e que leva tamén a representación do merchandaising (ou como coño se escriba, porque xa podían buscar unha palabra nosa), de Banda Bassotti e que sempre me atopo por ahí nas festas, só que el currando e eu de festa. Tamén me levei outra sorpresa cando vin a Biana, outro amigo de aqui de Ordes pero que agora fai vida en Xinzo e prácticamente non vemos.
Despois de durmir un pouco na carpa da festa fomos ata Ribeiras de Miño, o pobo onde naceu a nai de Silvia e que está ali ó lado. Ali estaban xa Roberto, Rita, Mario e Isma, ainda durmindo e que non tardamos en despertar. Levantaronse, comemos algo, fomos ver un pouco a zona e arrancamos ó río para pasar ali a tarde.
Un sitio precioso, unha tranquilidade envidiable... non hai palabras.
Sobre as sete da tarde ou asi levantamos o campamento e empezamos a viaxe de volta, pero como non comeramos moito, paramos a cear en Palas, nun restaurante onde o camareiro era unha xoia, un señor co que te partías o cú de risa e que ó final conseguiu que nos acabaramos servindo a nós mesmos..
Chegamos a Ordes preto das once e como non podía ser de outra forma, collín e dereitiña pa casa, a durmir.
O luns foi horrible!
As festas en Ordes empezaban o martes 14, pero como non podía ser de outra forma e para empezar ben, nós empezamos o luns xa. Así, o luns e o martes saimos por aqui, enredando ata as mil.
O mércores saimos tamén en Ordes, era o día para o que tiñamos organizado o xogo, pero a falta de xogadores, fíxonos improvisar.. e acabamos xogando catro contra catro, jeje, vaia..
Ademais o mércores sorteaban unha fin de semana en Sanxenxo no Nunca+ e tocoulle a Silvia. Enredamos e enredamos ata que o xoves nos deitamos á beira das catro da tarde, para levantarnos sobre as sete e arrancar ó Arcos, onde tocaban Kastomä, sí, parece incrible pero colleron todos e para o noso deleite cantaron todas as cancións, con non sei cantos bises e algunha improvisación. Teño que destacar a actuación de Oscar, que estaba esplendoroso, jjejej, tanto que estibo por ahí a voltas ata as mil e o venres nin saiu da casa.
Eu o venres tampouco sain, estaba tan feita polvo que non tiña nin fame e acabei adormecendo no sofá, coa sua consecuente dor de corpo ó día seguinte.
O sábado xa viña a festa boa, e ás cinco ou asi arrancamos hacia Ferreira de Pantón, onde había un festival chamado " o festival do Castro" e que é o segundo ano que o fan.
Estibo xenial, a música, o sitio, a xente, todo estupendo agás o Toñito de Poi, co cal chegamos á conclusión de que debiamos metelo con Xurxo nunha habitación e esperar a ver que pasaba.
A Pantón viñeron con nós o Punki e o Bolo, pero desta vez, tamén nos acompañou o Trasno, un canciño que lle deron a Silvia pero como a nai non llo quere na casa estibo estos días na miña e vaino levar Isma (o primo de Silvia) para Cataluña.. snif, que pena, xa lle collín cariño a mazo... pero bueno, asi é a vida.
Alí levei unha sorpresa cando vin a Manolete, un amigo que vende camisetas para Maix e que leva tamén a representación do merchandaising (ou como coño se escriba, porque xa podían buscar unha palabra nosa), de Banda Bassotti e que sempre me atopo por ahí nas festas, só que el currando e eu de festa. Tamén me levei outra sorpresa cando vin a Biana, outro amigo de aqui de Ordes pero que agora fai vida en Xinzo e prácticamente non vemos.
Despois de durmir un pouco na carpa da festa fomos ata Ribeiras de Miño, o pobo onde naceu a nai de Silvia e que está ali ó lado. Ali estaban xa Roberto, Rita, Mario e Isma, ainda durmindo e que non tardamos en despertar. Levantaronse, comemos algo, fomos ver un pouco a zona e arrancamos ó río para pasar ali a tarde.
Un sitio precioso, unha tranquilidade envidiable... non hai palabras.
Sobre as sete da tarde ou asi levantamos o campamento e empezamos a viaxe de volta, pero como non comeramos moito, paramos a cear en Palas, nun restaurante onde o camareiro era unha xoia, un señor co que te partías o cú de risa e que ó final conseguiu que nos acabaramos servindo a nós mesmos..
Chegamos a Ordes preto das once e como non podía ser de outra forma, collín e dereitiña pa casa, a durmir.
O luns foi horrible!
No hay comentarios.:
Publicar un comentario