HORA DE FACER BALANCE...

O 2007 chega ó seu fin e xa non foi sen tempo.
Un ano que esperaba bó e... pff... en fin, esperemos que o que vén sexa mellor.
Claro está que non todo foron malas cousas, houbo sobre todo, experiencias, momentos e vivencias que non olvidarei nunca, asi como tanta xente que terán sempre un lugar no meu corazón e na miña memoria. Este foi o ano dos recordos, eso que se di sempre de que o que me gustaría cando chegue a vella é ter mil aventuras que contarlle ós meus netos, pois este foi un ano deses de dicirlle "mimáaa, que salvaxada", jajaj.
Asi que imosnos quedar cos bós recordos e intentar, polo menos, aparcar os malos, dos que hai que aprender, pero non vivir.
Este ano ademáis, tibo unha constante que foi a melancolía, ainda que creo que a fun levando bastante ben ocupando a cabeza e o tempo con outras cousas, cousas polas cales houbo xente que me criticou por querer estar en todo, outros rironse por facer cousas que non sei, outros ofendéronse por non telos en conta, moitos non entenderon mil cousas que fago porque si,... cando o único que pretendo é precisamente eso, ocupar o meu tempo e a miña cabeza como podo e co que quero. Sinceramente, tampouco me importa, entendo que hai xente á que non lle gusta facer nada nin que ninguén faga nada, pero eso non é meu problema, só me fixo ver algo, e é que hai xente que é triste de por si, non que estea triste, senón que é triste.

Do 2007 podo dicir que fixen prácticamente o que veu en gana, festas de disfraces, un xogo de roll, "cantei" nun grupo, din os primeiros pasiños na radio, fun ás festas que me apeteceu, concertos, feiras e demais, escribin nunha revista, sain nunhas fotos nun libro, botei case tres dias sen durmir, coñecin moita xente, fun de vacacións, jaajaja.... foi completiño si, e todo o que fixen axudoume a ser un pouco máis "eu mesma", entedín que a vida é para vivila e que ainda que leves chascos, eso son experiencias que te van facendo máis forte, que un é un cando quere selo, e que non necesita de ninguén máis para poder ser quen queira.

En resumo, o balance que saquei deste ano, é que foi un bó ano para a miña persona.

E só me queda desexar un FELIZ ANO a todos e que levedes a cabo os vosos soños e aspiracións igual que eu intentarei levar as miñas.

SABADO NA SALA THE STAR

Así dá gusto ir a unha festa...

O sábado achegámosnos a Carral á sala The Star, pois tocaban Esterko e Zënzar, e a verdade é que foi un festón.

Sorpresa da melloría de Esterko, e sorpresa tamén con Zënzar, pois non teñen un concerto igual ó outro, é que cando hai ganas eso nótase.. sen moito máis que dicir, solo eso, que moitas gracias ós grupos pola festa que nos fixeron

PASO DO CEO, QUERO IR Ó INFERNO..

Pois si, como bos demos estabamos na gloria ali no inferno, jajaj... Moi boa música, moi boa xente, moi bó ambiente... todo estupendo a verdade.

O festival foron dous dias, o venres e o sábado, e a verdade é que me encantaron os grupos dos dous dias, ainda que se cadra (aparte de Gatillazo que foron os mellores do venres), os que máis me gustaron foron os do sábado... un pouco máis cañeiros ainda.

Chegamos ali o venres xusto cando empezaba Gatillazo e foi unha pena porque nos perdemos a Nao, pero é que empezaron moi cedo. Fixemos unha primeira exploración á discoteca onde se facía e despois xa nos soltamos por ali para dalo todo.

Estibemos ata o final e marchamos ó pobo a sair ali, bueno, realmente estibemos solo no Inferno (no bar), que estaba petado e onde recibiron a Bolo moi ben, fixo moitos amigos ali, ali ademais vimos máis xente coñecida, como por exemplo ós de Boiro, que estaban unha boa tropa. Ás mil fomos durmir e ó día seguinte máis do mesmo, pois á unha estabamos almorzando unha boa cunca de viño, comemos, pasamos o día por ali a voltas con uns rapaces de Lalin e de Ourense, aparte dos que xa viñan con nós e outra vez pa dentro. O venres ademáis perdín un moedeiro no que levaba o carné de conducir e o dni, e foron unhas risas cando dentro da discoteca no segundo ou terceiro concerto, se me achega un tipo e dime ¿ti eres Candal?, e eu si, pois tes un moedeiro con dous carnés no inferno, jajaja, que risas e vaia coincidencia atoparme entre tanta xente.

Acabou o concerto e ala, ó inferno outra vez e ata o día seguinte...

Moitos rencontros, moitas anécdotas e sobre todo o desafogo e o bó rollo que che deixa unha festa deste tipo, que ó fin de contas é o mellor, ter algo máis que contarlle ós teus netos.

CASTAÑAZOO

E para castañazo o que nos pillamos nós,... festón do copón, moi boa xente e moitas risas e anécdotas de un festival que recordaremos sempre como un sitio para volver.

O mellor sen duda (aparte dos nosos inimitables Zënzar), os Rastreros, que nin os vira nunca porque estaban disoltos como grupo, nin oira falar deles. Coñecía algunha canción de oilas por ahi nalgún bar, pero non sabía quenes eran.

A noite empezou con moito frío en Chantada, e cando nós chegamos ainda non había moita xente porque estaban todos ceando, pero dimos unha volta, vimos ó de Soak co tenderete montado e xa nos avisou para outra festa, o festival Furtivo, que será en Cangas o vindeiro 28 de decembro.

Empezou a chegar xente, empezaron os concertos e empezamos a entrar en calor, no segundo concerto Bolo xa tiña o pase para os camerinos onde estaban os músicos, jajaj, é un artista o Bolo, e alucinei, porque a xente quedaba pasmando para el como se nunca viran un can, e non sei eu, pero será por cans en Chantada...

Como dicía, o mellor foron os Rastreros, que se cansaron de bises e alucinaron co apoio que lles dei a xente, estaba todo o mundo entregado con eles, gustaron e fixeronnos sudar máis ainda se cabe que os outros grupos, e eso que cando tocaron eles xa estabamos todos extasiados da caña que meteron todos os grupos, porque se saliron todos do mapa. Aparte houbo sorpresas, como os Diplomáticos, que apareceron sen estar anunciados ainda que todo o mundo contaba con eles, Xan o dos Papaqueixos, e un lote de xente que pasou por ese escenario. Tamén os Cuchufellos, que melloraron moito, e sempre que os vexo me sorprenden.

Cando remataron os concertos, a festa seguía sendo a protagonista, fixemos castañas, acabamos de emborracharnos, un acordeonista acabou de cansarnos tocando ata ben entrada a mañá... moitas risas, moita xente... asi da gusto ir a unha festa... e pola mañá Pulpoo..

ES EL SUUURRR!!!!!!

O martes 25 collín un avión e fun a Sevilla, bueno, voei ata ali e ali Roke e Tate recolléronme para ir a Cádiz. En Cádiz, máis concretamente en Zahora, empecei as miñas vacacións, con unha xente cojonuda e con SOL, que apareceu o día antes de chegar eu e marchou o mesmo dia que eu marchei, tiben unha potra que pa qué...

En Zahora estibemos o mércores que fomos a unha festa no medio dunha das esplanadas que teñen por ali, e o xoves ata pola tarde, que marchamos a Sevilla porque o Roke actuaba ali, nunha discoteca que mimá, lo mejorcito de Sevilla, e esto quere dicir, a máis pija de todo Sevilla, pero como Roke tiña tiques polo da actuación, os que ibamos de acompañantes botamos unhas risas gracias sobre todo, ós cubechos de xinebra, eso si, o venres non eramos nós.

O venres volvemos a sair por Sevilla e fomos por Triana de tapeo para acabar recorrendo os antros todos da cidade, foi un tur spring co que non vimos nada pero vimolo todo.

O sábado marchamos pa praia outra vez, para aproveitar ata o luns, pois volvemos para facer unha despedida como está mandado, porque traballar traballaban todos ó martes, pero presa por marchar pa casa ningunha e creo que ainda oxe me están recordando pola liada.

Como xa estibera por ali o ano pasado iba sobre andado, pero teño que dicir que me gusta o sur, e os sureños... jajaja

E nada, cañitas, pescaito frito, e unha jartá de xente que traio no recordo... veremos para o ano se repetimos.

¡Meigas Fora!

E con elas a pouca vergonza que me quedaba...

Pasou Poulo e podemos dicir que proba superada, non sairía moi ben pero que o pasamos de medo non no lo poden negar.

O rollo é que coas coñas nós xa empezamos Poulo o xoves, pois era o último ensaio e coas coñas de que había que facer unha posta en escea como se fora o día da festa, veña licor café e quedounos a noite pequena, facendo un renjanchote de medo, para despois de currar ir a buscar á estación a uns amigos que viñan de Finlandia e arrancar pa Poulo a seguir coa festa.

Do venres podemos dicir que facía un frío de medo, pero estibo ben, o sábado eu temblaba pero non co frío precisamente, pois como me dicían o resto do jrupo "eu estabame desvirjando" jajaja, musicalmente claro.

Foi unha sensación moi rara, entre nervios, ganas de acabar e ó mesmo tempo como que pasou moi rápido, pero no fondo pasámolo moi ben.

Teño que admitir que me gustou o rollo da música, pero non para actuar nin nada, senon como unha especie de terapia, aparte de que a xente do grupo, a ostia... toda unha experiencia si.

E unhas risas tamén ó acabar o concerto, pois andaban todos emocionados, que se nos contrataban para tocar non sei onde, que a ver cando quedabamos para ensaiar e ... en fin, que o pasamos ben todos e queremos repetir a xuntanza.

Festas en Meirama

Pois tiben que esperar ós 28 anos para ir a unha festa a Meirama. Botamos unhas risas cos persoeiros que vimos por ali, ata tibemos sorpresa, porque pola mañá apareceron uns poucos cos que non contabamos, jjaja

Por non variar, empezamos cerrando o bochinche na sesión vermú, pechámolo pola noite e como non podía ser de outra forma volvemos a pechalo na sesión vermú do día seguinte.

Estibo todo moi ben, dende os camareiros (ese Calvete..) ata as anfitrionas de luxo, que nos invitaron a comer o sábado e o domingo como non estabamos presentables, non só quedou Olaia acompañandonos polos bares de Cerceda, senon que chegou Lola con callos para todos ó bar de Fernanda, ... son moito, vaia duas.

E nada, veremos para o ano, porque este deixaron o pavillón ben alto.

GRESCAAA!!

Pasou.

Buff, moitas máis como esta e non o contamos. 51 horas de festa, das cales só durmin 5 horiñas de nada.... fff!

Boa música, boa xente, comida rica, sol, todo tipo de comodidades (duchas, aseos limpos, zona de acampada con sombra, unha carpa moi chula,...) e sobre todo festa. Houbo espectáculos para todos os gustos, como circo, teatro, malabares, grupos musicais de todos os estilos, comida catalana e galega, bebida fría,... un despliegue por todo o alto e un dez para a organización, pois aparte de non faltar de nada, fixeron un moi duro e bó traballo.

Aparte, boas ideas, como por exemplo o dos platos e o tren de lavado, porque comida e servicio había para todo o mundo, pero nada de plástico e cada un a lavar o que mancha... pensamento ecoloxista que non supuxo ningún esforzo para ninguén e que sin custar nada é un exemplo das pequenas cousas que poden chegar a cambiar o mundo.

Houbo moita xente e de todos lados, visitas como as de Martín e compañía, Fran e o resto da tropa de Boiro, Aurelío coa manaza que mete medo, estaban os rapaces de Poulo facendo propaganda da sua vindeira festa, ... en fin, unha boa xuntanza de xente de todo tipo.

Tamén houbo xogos populares, fogos de artificio, ... só faltou unha cousa: a queimada.

O sábado, sen tempo ainda nin para durmir, baixamos ó pobo a ver as actividades que tiñan preparadas ali, subimos a cear cerca das 9 e ala, outra vez de festa. Esa npite xa foi un desmadre por todo o alto, jeje, un lote de xente sobre a barra, os cataláns todos moraos de licor café, ... xenial... tan ben, que outra vez costou traballo tomar a necesaria decisión de por fin ir durmir un pouco.

Despois de durmir unhas horiñas, levantámosnos para ir despertar Cerceda e lata en man, aló fomos os da charanga polo pobo adiante.

Andibemos os bares todos e subimos a comer ó campo da festa. Ali botamos a tarde tocando e a contos e ata ben entrada a noite..

Un festival moi chulo, moi entretido e que esperamos impacientemente que volva.

Regue, champiñons e boa xente

Unha semana máis que pasa e outras experiencias para compartir. Despois de pensar moito no tema, de moitos desafogos e buscar mil novas cousas para manter a cabeza ocupada, chegou o fin de semana.

O venres quedamos no Traspasase para celebrar o cumpleanos de Ana, e ali empezamos a noite a ritmo caribeño con uns mojitos. Non fixemos nada especial, pero cando saes con xente coa que te sintes agusto, todo parece ser bó e esa foi unha boa noite, a pesar do chasco final para remala, pois outro dardo veu parar ó meu doido corazón. É duro estar batendo co teu ex e vendo como agora quere a outra, pero parece ser que vai haber que acostumbrarse porque polas trazas vanmo restregar mentras me joda.

En fin.... o sábado fomos ó Burgo, había a festa reague de todos os anos e joder qué risas.. ó principio foi un pouco estresante, pois coincidironme outros cantos tropezóns que me puxeron nerviosa e non me deixaron disfrutar do inicio da noite, pero uns champiñóns despois todo cambiou.. jejeje, coñecin unha xente na barra coa que pasaría case toda a noite, pero que me fixeron chorar coa risa e todo, ata que pola mañá, coa vista ainda trucada, atopoume Silvia (que viña de durmir) observando o que para min eran os primos dos Canais de Venecia, jeje, nunca pensei que vería o Burgo con tan bós ollos.

En canto despertaron as outras, arrancamos rumbo a Carral porque eu deixara ali o coche, tomamos algo ali e fomos a xantar a Cerceda, ó Mestura, o bar de Fernanda e onde curra Ana.

Tratáronnos como raiñas e despois do peazo despliegue de sombrillas que lle montamos diante e de ainda asi seguir cocéndonos co sol, optamos por ir a darnos un baño á nosa piscina, jeje, que triunfo... toda unha piscina para nós solas.

Despois do baño fomos á cita do domingo, que era cos da asociación Lucerna, que andaban preparando unha charanga para o domingo da Gresca. Moitas risas, boa xente e ata unha rasta que me fixo Martin, o de Machina.

Acabamos a sesión con un brinde de licor café e rumbo a Ordes, para dar as boas noites e rematar asi a semana con un sorriso nos beizos.

Desesperación, enfermidade ou mal estar simplemente?

Un non sempre pode controlarse, iso é a constante de todo o mundo. Pero o que me pasou estos días xa non é tan normal.
Hai cousas que ó mellor se fan demasiado para un, e en lugar de darlle a importancia que teñen, finximos por esto do orgullo, porque todo aquel co que falas lle quita ferro e che dá largas, porque a ninguén lle gusta exteriorizar o que leva por dentro, ou por mil circunstancias que che vai dando a vida.
O outro dia, falando con alguén, díxome algo que agora entendo; parece ser que cando teño algún problema, este aféctame no meu carácter facendo que me sinta mal pero entendo que é parte da miña vida e intento superalo, o problema estaría en que ó mellor non distingo ben cando teño o problema, non son consciente no momento en que me está pasando, e cando me dou conta xa é tarde ou xa está moi avanzado.
Agora teño un moi avanzado que non dou controlado e que me vai superando unha e outra vez, ata cagala ata o fondo, e iso non o soporto. Non soporto non ser dona de min, non poder controlar os meus sentimentos, os meus feitos, pero non sei que me pasa que por momentos perdo a lucidez que creo ter e volvome como tola, descontrólome ata o punto de non poder parar, de intentar chegar a un límite que en realidade non ten fin, ou cuio fin non quero para min.
De repente é como se todo se virase oscuro, todas as miñas boas intencións se van ó garete, todo pasa a ser malo, decepcionante e doloroso... ¿será eso o que chaman crise de ansiedade?
Non sei o que é, pero unha cousa está clara, é enfermizo e doloroso

Corazón ferido

Hai xente que lle parece que o corazón é un músculo calquera que temos no corpo e que botándolle unha crema ou tomando unha pastilla xa podes curalo.
Cando o corazón está ferido, non hai nada que o cure, ten que ir curando pouco a pouco co tempo e provablemente non dea curado ó cen por cen nunca, como se tibese unha memoria interna na que quedan gardados todos esos malos momentos, todas esas feridas... e o primeiro que che din cando dis que che doe é "xa pasará", home claro que pasará, pero non desaparecerá.

O que creo é que hai xente que ten o corazón só como un músculo que bombea sangue, que non ten outra función.. porque hai xente que realmente parece que non ten sentimentos, que non lle doe nada, que cada vez que queren poden dominalo e facer que todo desapareza sen chegar a sentir nada... como se tiberan un botón de "esto non me interesa.. delete".
De algunhas que se liaron co meu ex, todos me din, "non é para tanto", "que máis che dá se total..", pero ¿cómo que máis me dá? ¿que pasa, son eu un bicho raro que crée no amor? Porque eu sei quen é o meu amor, e todo o que teña que ver con el importame, como non me vai importar...
¿Ou é que oxe en día só existe unha relación sexual entre a xente? Porque eu non o creo asi, non o entendo asi...
O que sei, é que o meu corazón está ferido e gustaríame ser como moitos e olvidalo, olvidarme de todo, borrar o meu pasado e seguir adiante feliz como unha pediz, pero o coño é que me pode, pode conmigo e estou destrozada.

Unha semana de moito traballo se temos en conta as festas

Do 13 ó 18 de agosto, foi unha semana na que tanta festa recordoume á semana do meu cumpleanos.

As festas en Ordes empezaban o martes 14, pero como non podía ser de outra forma e para empezar ben, nós empezamos o luns xa. Así, o luns e o martes saimos por aqui, enredando ata as mil.
O mércores saimos tamén en Ordes, era o día para o que tiñamos organizado o xogo, pero a falta de xogadores, fíxonos improvisar.. e acabamos xogando catro contra catro, jeje, vaia..
Ademais o mércores sorteaban unha fin de semana en Sanxenxo no Nunca+ e tocoulle a Silvia. Enredamos e enredamos ata que o xoves nos deitamos á beira das catro da tarde, para levantarnos sobre as sete e arrancar ó Arcos, onde tocaban Kastomä, sí, parece incrible pero colleron todos e para o noso deleite cantaron todas as cancións, con non sei cantos bises e algunha improvisación. Teño que destacar a actuación de Oscar, que estaba esplendoroso, jjejej, tanto que estibo por ahí a voltas ata as mil e o venres nin saiu da casa.
Eu o venres tampouco sain, estaba tan feita polvo que non tiña nin fame e acabei adormecendo no sofá, coa sua consecuente dor de corpo ó día seguinte.

O sábado xa viña a festa boa, e ás cinco ou asi arrancamos hacia Ferreira de Pantón, onde había un festival chamado " o festival do Castro" e que é o segundo ano que o fan.
Estibo xenial, a música, o sitio, a xente, todo estupendo agás o Toñito de Poi, co cal chegamos á conclusión de que debiamos metelo con Xurxo nunha habitación e esperar a ver que pasaba.

A Pantón viñeron con nós o Punki e o Bolo, pero desta vez, tamén nos acompañou o Trasno, un canciño que lle deron a Silvia pero como a nai non llo quere na casa estibo estos días na miña e vaino levar Isma (o primo de Silvia) para Cataluña.. snif, que pena, xa lle collín cariño a mazo... pero bueno, asi é a vida.

Alí levei unha sorpresa cando vin a Manolete, un amigo que vende camisetas para Maix e que leva tamén a representación do merchandaising (ou como coño se escriba, porque xa podían buscar unha palabra nosa), de Banda Bassotti e que sempre me atopo por ahí nas festas, só que el currando e eu de festa. Tamén me levei outra sorpresa cando vin a Biana, outro amigo de aqui de Ordes pero que agora fai vida en Xinzo e prácticamente non vemos.

Despois de durmir un pouco na carpa da festa fomos ata Ribeiras de Miño, o pobo onde naceu a nai de Silvia e que está ali ó lado. Ali estaban xa Roberto, Rita, Mario e Isma, ainda durmindo e que non tardamos en despertar. Levantaronse, comemos algo, fomos ver un pouco a zona e arrancamos ó río para pasar ali a tarde.
Un sitio precioso, unha tranquilidade envidiable... non hai palabras.

Sobre as sete da tarde ou asi levantamos o campamento e empezamos a viaxe de volta, pero como non comeramos moito, paramos a cear en Palas, nun restaurante onde o camareiro era unha xoia, un señor co que te partías o cú de risa e que ó final conseguiu que nos acabaramos servindo a nós mesmos..
Chegamos a Ordes preto das once e como non podía ser de outra forma, collín e dereitiña pa casa, a durmir.

O luns foi horrible!

Fin de semana de feiras, festas e PRAIAA

Un fin de semana moi atarefado en todos os sentidos, e moito coche..

Este finde empezou para min o venres en Oleiros, onde había "Alfaroleiros", unha feira de cerámica que fan en Santa Cruz, ó lado do paso de patos, jejje, moita gracia me fixo ese paso dende que o vin.

Alí non atopei nada novo, pero si atopei a Tomás, un oleiro (como quere que lle chamen e non alfareiro, pois alfar e mozárabe e a sua cerámica é neolítica) de Gundivós ó que xa lle teño mercado e que me parece unha persoa moi interesante, tanto no profesional como no persoal...

Aparte de a Tomás, atopei uns instrumentos que lles van encantar ós rapaces de Axouxere, pois xa me teñen comprado uns cantos e xa teñen todos os que teño eu na tenda. Os que lles atopei son moi rudimentarios, pero seguro que non teñen ningún igual.

Paseando por ali, atopei talleres andaluces que vin cando andiben por ali abaixo e teño que dicir que a min non me gusta a decoración que lle poñen, moi barroca para o meu gusto, en cambio, vela nas suas casas cheas de pratos colgados nos balcóns e nas fachadas, e con mil plantas e flores de mil colores, e ahí si me gustan... será certo eso de cada quen ten o seu lugar.

A mostra non era moi grande, e menos mal porque cheguei ás 10 da noite, pero coincidiu tamén con un concerto de María do Ceo, que tocaba xusto nunha praciña enfrente, e mira que me gustou, nunca a vira pero é boísima. Ceamos con Tomás, e á beira da unha e media marchei co compromiso de pasar por Gundivós antes de marchar de viaxe.

De camiño pa casa, como ó dia seguinte non tiña que abrir por que iba miña nai, parei a tomar algo en Carral, pero marchei pronto porque a xente andaba na quinta xa e sonaba eso a liada monumental.



O sábado empezou cedo, pois ás oito estaba arrancando cara a Mondoñedo, pois había feira medieval, das máis tradicionais do pais por certo.

A feira gustoume moito, había de todo, incluso tiro con ballesta, que tiña unha cola longuísima e quedoume pena de non poder probar. Ali atopei a David, o de Queixas, que ainda que estaba traballando, estaba na sua salsa pois é das suas feiras favoritas. Ainda que non atopei nada para a tenda, comprei algunhas cousiñas para min e sobre todo, comemos de pinga, uns callos, lacón e un pouco de tortilla.. umm que rico. O que non trouxo moi boa experiencia dali foi Bolo, porque aparte da calor insoportable que ali facía, coñeceu a un can que non creo que queira recordar, pois para unha vez que non se mete el de entrada, veu o peazo bicho e quixo papalo, un can que parecia un cabalo... mimá que susto!



Ás tres da tarde estaba arrancando para Ordes, pois quedaramos ás catro para arrancar a Beluso, e asi foi, marchamos ás cinco, pero chegounos ben o tempo porque cando chegamos ali facía incluso frío.

Beluso, un sitio precioso, bueno, gústame toda a zona do Morrazo, e incluso podo dicir que me encantaría vivir por ali e que espero ter unha casiña algun día cerca de algunha das suas praias.

Cando chegamos atopamos a Lola e Alvaro (que por certo, o venres corteille o pelo e está Lola toda descontenta co novo look do seu rapaçiño, jeje) e despois de baixar á ver a praia, empezou a aparecer o resto da tropa. Ainda nos xuntamos uns cantos, pois ó final da noite estabamos nós, os de Carral, os de Merelle, os de Zënzar por suposto (xa que tocaban ali), vimos ós rapaces de Cangas ... un bó grupiño.
Os concertos estiberon moi ben, a xente da organización,... todo, agás o son, debe ser que Sonogal nos ten moi refinados e xa non nos vale calquera cousa...
Jeeje, por certo, estaba o Xurxo Souto con un grupo que era remix dos tres trebóns con xente do Jarbanzo, chámase "A gran Treboada", e ríome porque cando o vin foi detrás do escenario, onde estaban os músicos e xa iba o suficientemente sincera como para dicirlle que era un pesado, jeje, non lle justou nadiña. Zënzar como sempre estupendo, só coa pega do son, pero foi mellor antes cando vin unha escena que me quedou pena de non poder inmortalizar, nin máis nin menos que Bocixa e Tabeaio bailando agarrado, jejej, vaia estampa.
Pois acabou o concerto pero non a festa, andibemos por ali ainda un bó anaco, ata que pouco a pouco fomos adormecendo para despertar con un sol abafante... tocaba praia.
Pasamos o día na praia, ainda quedaban case todos por ali e según nos fomos cansando fomos retirando cara a Ordes.
E iso foi todo nesta finde.. moitas risas, moitos rencontros, boas feiras e a descansar, que as festas do pobo xa están aqui.

Pardiñas

Pardiñeeeiirooo!!!!
Jejeje, pois aqui estamos de volta, despois de unhas 50 botellas de sidra moi ben escalciadas por Xorxe, uns non sei cantos litros de cervexa, calimocho, licor café e algo de licor de toxo, demos por finalizado o festival de Pardiñas deste ano.
Foi estupendo como todos os anos, e este ano un tanto especial gracias á espectacular actuación de Fuxan os Ventos, qué voces, qué paixón,... son estupendos. Unha gran ovación tamén como sempre ós Cempés, que nos fixeron brincar ata reventar... e un "eres un pesado" a Xurxo Souto, que máis que concerto fai pregón.

Ali estaba outra vez o prado ben segadiño para o noso deleite, a parrilla onde quedou os anos anteriores e cómo non, a xentiña de Mesía, Culleredo e os outros que atopamos na festa... que por certo, levei unha gran e moi grata sorpresa na feira de artesanía, pois primeiro atopei a Raquel e o home, unha parella que coñecín en Marrocos pero son de Ferrol e adicanse á venta e fabricación de licores e que agora teñen unha nena (Enar) fermosa como ela sola, e despois atopei a Ana, unha amiga de Coruña que está de catro meses e encantandísima co seu embarazo. Dá gusto ver a xente que aprecias feliz e contenta..

Este ano ademáis viñeron os rapaces de Carral, jeje, que ainda que o folk non lle vai moito, pasárono como enanos, sobre todo Manu que encaixou con Asier á perfeción, Jaime que viu serpes, lajartos e de todo (jejej, que non quere dicir que os houbera realmente), e Loliño, que con botarlle unha risa xa está contento.

Unha pena que só poidera ir o sábado, pero polo menos, o venres aproveiteino e fun á cea que organizaron no Nunca, (gracias Mundo por facela ti, senon estariamos agardando ainda, jeje) onde había, churrasco, criollos, pementos, troitas... umm todo exquisito.
Estibemos ali ata as mil, e despois de durmir duas horas viñen abrir, non de moi boa gana, para ir á casa ás duas a comer e arrancar con Silvia para Pardiñas ás catro da tarde...

E como todo o bó se acaba, o fin de semana acabeino en Carral, uns contos, unhas cervexas e pa casa, a lavarse, cear e durmir para empezar a semana..

E para o vindeiro fin de semana... Zënzar en BELUSOOO!!
Mola, que ali hai praia.

Somos cantaríns e cantarinas

Esta fin de semana, aparte de moooii longa, foi bastante boa, e aparte innovadora, pois vivín unha experiencia que me gustou.
O sábado era o cumple de Luis Rios e Mariluz (do Traspasase) e de Marcos (do Nunca), e estaba planeado para facer en Castenda, un sitio precioso na beira do río a uns kilómetros de aquí.
O plan era que eles invitaban á festa e organizaban unha churrascada, concertos e sesión de djs, pero uns por outros os grupos foron caendo e non poido vir ningún, entón ocurriuseme a idea de organizar nós un grupiño con algúns músicos e prepararlle algunha canción, para ser máis exactos, tres, unha para cada un.
Entón empezamos a quedar con xente e o xoves fomos ó local de Kastomä, Oscar (baixo) e David (guitarra) de Kastomä, Alvaro (batería) unha nova promesa, Silvia (trompeta), e Fraga máis eu (cantantes, jjeje, por dicir algo). Pasámolo de medo e sobre todo botamos unhas risas.
Pero ó día seguinte ainda foi algo mellor, pois fomos á Ribeira (en Carral), ó local dos Esterko, e xunto con eles volvemos preparar as tres mesmas cancións. Ahí, gañamos un cantante e un guitarra, e non viñeron os tres músicos do día anterior, pero quedaron uns temas un pouco máis punkis e máis cañeros, tamén porque estibemos máis tempo dándolle voltas.
Teño que admitir que me gustou a experiencia, foi moi divertido e alucinante ó mesmo tempo, pois oir a voz de un polo micro faise extraño.
Ó final non poidemos tocarlle as cancións porque era un follón levar todo o equipo para eso nada máis, pero a experiencia queda ahí, e as risas igual, que non sempre o pasa ben un...
Ó día seguinte fun á feira medieval a Coruña e como cando chegamos non estaba aberta, aproveitamos para ir ata a praia, que en boa hora se nos ocurriu porque estaba chea de merda, para voltar despois á feira, vela e cómo non, tomar unhas sidras.
Cheguei ó cumple sobre as once, ceamos, fomos ata o Badulaque ver o concerto (versións dos Ramones) e voltamos para o cumple, mimá, nunca tanto tecno bailara, jejeeje, pero pasámolo moi ben, incluso lles cantamos as cancións en acústico.
E dezaoito horas despois de chegar e ainda sen durmir, marchamos para a praia deixando os restos humanos por Castenda tirados e sobre todo, un solazo que non nos acompañou ata a mariña, pois ali facía un frío do copón.

Un fin de semana completiño, que acabou onte en Cañás, que estaban de festas e había churrasco, o malo foi a mala nova, pois alí entereime que Aurelio tibo un accidente o día anterior despois de que eu o deixara en Cerceda, pero bueno, dentro do malo, o coche non val para nada, pero el só ten un brazo roto e algún moratón.

E para este findeee..... trrr: PARDIÑAS! cos CEMPÉS de despedida

Día da Galiza...

Ou mellor dito, da "paliza"... bufff!, un día horrible, destos de olvidar.
Empezou ben porque como sempre marchamos todas con todas as ganas hacia Santiago, preparadísimas como sempre, coas furgos cheas de viño, comida, sacos e de todo.
Nada máis chegar acompañamos a Laura ata o Festigal e o resto volvemos ó concerto que organizan todos os anos os de Briga, e ali atopamos ós de Carral, Boiro, etc...
Todo iba ben, os concertos non estiberon mal, pero non sei, non estaba eu ben.. vin algo que me fixo pensar que non iba ser unha boa noite, cando de repente... ali estaba. Doume tal baixón que non aguantei e marchei a durmir. Se non me chego a ir caía ali desmaida, foi o mellor que puiden facer, pero foi un fallo non dicirlle a ninguén onde me iba tirar, pois cando despertei pola mañá, estaba afogando coa calor, e cando levantei a cabeza non había ninguén xa ali, e o peor de todo, tiña a correa de Bolo, pero Bolo non estaba.. mimá qué sensación máis chunga. Preguntei a uns mozos que estaban un pouco máis adiante e dixeronme que non o viran, fun correndo ó coche e tampouco estaba, e non tiña nin móvil, pois quedárame dentro, asique non podía chamar a ninguén.
Fun á manifestación e de paso mirando se via a Bolo ou a alguén que o vira, chamei ó depósito de coches e díxome que o coche estaba, pero que dentro non había ningún can.. case choraba, cando collín un taxi, fun correndo a polo coche e chamei a Silvia.. nada; apagado... cando de repente chámame Marcos o de Quembre, era Silvia, e sí, o Bolo estaba con ela... ... RESPIREI.. buff, qué susto.
Fun a buscar o Bolo e estaba tan chunga, sentíame tan mal, que non desexaba máis que marchar correndo de Santiago, e asi foi, fun á praia con un amigo, e ala, a acabar o día, pero xa de mellor maneira que empezara.
Foi un día horrible

BANDA BASSOTTIIII !!!!

O venres, por fin, foi o gran día, Banda Bassotti, Fermín e o resto... un concertazo do que non podo dicir máis que... alucinante! Agora só queda esperar que volvan.

Despois de vir do concerto volvín cara a Ordes, á Revoltosa, con unha xente de Ledoño (jeje, bó recordo desa xente..).
Chegamos case no final de Kastomä e claro está, os asistentes estaban xa máis paló que pacó, pero bueno, nós non ibamos moito mellor (eu polo menos creo que bastante peor)
Como anunciaron ó longo de toda a semana, había callos, tortilla, sorpresas e algo do que non avisaron: moito, moito frío. Pois para colmo vou e caio nun regato cando andaba de turismo por ali polos arredores, gracias ó que viña conmigo que me rescatou senon estaría ainda ali pudrindo, jejeje.
E xa pola mañá, despois de poñerme a secar ó lado de un bidón que tiña leña ardendo dentro, marchamos porque non quedaba nin o apuntador.
Pero a historia da Revoltosa acabou cando á unha do medio dia desperto na miña casa sen saber moi ben cómo acabei durmindo (tiña que abrir a tenda ás 10), e atopo ó resto da tropa tirada por toda a casa, alucinando e en plan "¿porqué non me despertastes?" "¿qué pasou?", jejje, que risas botamos.

E asi acabou o fin de semana, pois quedei tan rebentada que xa non saín da casa nin a por pan.

Un aplauso á Revoltosa, e sobre todo ós organizadores, pois curraron a festa, e cómo non, ó meu grupo favorito, á Banda

Un feito cambia unha vida

Nunca choveu que non escampara e nun momento no que vés todo negro, é irónico que precisamente outro chasco faga que todo se vire de cores de repente, foi a gota que colmou o vaso, o que che fixo entender a frase de "do amor ó odio hai un paso"... pois foi o feito.
Jeje, pasiño a pasiño vou facendo o camiño, teño a idea, teño as trazas e agora esto... é o momento.
Son sentimentos totalmente opostos e claro está que me gustaría non telos, pero en certo modo é un alivio, pois de repente todo se aclara e o que querías segues sen poder telo, pero agora xa non o queres tampouco... É como se todo o peso que levabas enriba se esfumase nun momento, toda a dor, todo o malestar, a pena, .. umm, un alivio si.
Home, está claro que ese alivio é porque estás doída, porque te sintes puteada, ridiculizada e mil cousas e que de repente non se che arregla a vida, pero é o paso... é o acto que che fai botarte a andar, ir tirando custe o que custe, e se para eso tes que "borrar" da tua mente media vida, pois mira, mellor que sacrificar a outra media para nada... porque o que está claro é que a vida de un ten que ser o máis importante para un mesmo, o máis "valioso" e non val a pena darlla a calquera, nin a vida de un, nin o cariño, o respeto, nin nada que non mereza, "ninguén dá nada por nada".
Pero bueno, volvemos ó do outro día, "cada día parece unha vida", pois hoxe é outra totalmente distinta e só espero que sexa mellor.

O tempo pasa...

Cando levas un tercio da tua vida querendo a alguén máis que a nada e despois de mil historias lle sigues querendo, e che din "olvidame", sintes como se alguén che metera a man no teu interior e che exprimira o corazón e o cerebro... unha sensación moi chunga. E ainda asi queres.
Din que para iso solo hai un remedio, tempo e quilómetros.., pois neso ando.
Mañá empeza unha nova vida, que ainda que non vai arrancar de repente, vai collendo traza.
Por un lado sinto moita ilusión porque é algo que sempre quixen facer e por outro teño medo, a dicir adeus, ó que me vou atopar, a como vou reaccionar e como me vou sentir, ó que vou atopar cando volva,... pero teño a sensación de que agora ou nunca, e como non vaia desta que me vai quedar unha espiña ahí toda a vida, total.. non teño nada que perder.
Aparte, que vai ti a saber, se cadra estou moi equivocada e o meu destino está por ahi, lonxe do que sempre quixen, jejeje
De todas formas, gustaríame que ese tempo necesario para deixar de sentir o que sinto, que xa formara parte do pasado e solo estibera na miña mente como un recordo, cousa que por outro lado creo que vai tardar máis do que me gustaría.
O que si que vexo é que cando estás do lado de fóra é moi facil opinar, pois todo aquel que me coñece ou me quere algo, me di que teño que pasar páxina, joder, claro, nin que fora tan facil...
pero bueno, algún día serei eu a que estea dese lado, a que sonría recordando o pasado e todo eso que agora non podo. TEMPO Ó TEMPO ¿non é?

Finde pasado por auga

O tempo pasa e con el pasan cousas... ata ahí todo ben.

Pois esta fin de semana pasaron moitas cousas, o venres estaba tan feita polvo de toda a semana por ahí, que xa nin saín e reserveime para o sábado. O sábado non empezou moi ben, pois quedeime durmida no sofá e levanteime un tanto peor do que estaba, pero todo cambiou ás catro ou asi, cando Bolo mais eu collemos a Silvia e arrancamos direción Caldas de Reis. Ali foi o Cultura Quente este finde, jeje, e a verdade é que o que tibo de quente foi o Bolo, mimá como andaba.

Chegamos preto das seis, buscamos as outras e levamos o coche xunto ós delas para facer campamento cos buguis.

Unha vez establecido un lugar de encontro, fomos dar unha volta por Caldas á busca das augas quentes. Como non podía ser de outra forma, Silvia levounos á fria, jeje, ten unha orientación..

No paseo acompañaronnos Fresh e Mario (Boiro) e Cristina e Iria (Santiago), e fomos batendo con máis xente, como por exemplo, a xentuza de Carral que por ali andaba, Martín e Silvia, Aurelío, ... e coñecemos a un tipo finlandés que tocou a noite anterior e que como pasou case toda a noite con nós, deulle un toque internacional á velada, nestos casos é cando te das conta do inutil que é o inglés que che ensinan na escola, pois despois de tantos anos estudiando o idioma non temos nin p.i.

Despois do paseo e con fame, fomos cear as tortillas das churris que me regalaron as rapazas polo meu cumple, estaban boisimas, levantamos campamento, deitamos a Bolo e ala, ós concertos.

Os concertos a verdade é que non me gustaron moito, paseino moi ben, pero musicalmente, Caldas paréceme un pouco bastante popis e non creo que volva a verdade, e para colmo choveu case toda a noite, cousa que apurou o retonno ó coche, porque nos mollamos ata a médula.

E ainda que os concertos non me gustaron demasiado, bailamos, bebemos e en fin, fixemos festa ata case pola mañá, quedando como única pega da noite a cámara de fotos, que outra vez foi ó carallo.

Xa pola mañá, fomos ó pilón (esta vez con auga quente) a lavar os pés, e alucinei co poder milagreiro da auga, pois arranca as peles mortas que dá gusto.

E isto foi todo, secamos os pés e ala, de volta pa Ordes a agardar outra festa.

De todas formas, esta semana vai ser máis curta, pois hoxe é cumple de Lola e o venres xa está ahí, con Banda Bassoti e Fermín en Santiago... iujjuuu!!!

Cada día parece unha vida

¿Iso é bo ou é malo? Digo porque un dia todo vai ben e ó dia seguinte non pode empeorar do mal que vai. A pregunta de se é bo ou malo vén a que non sei se estos contrastes se deben a que todo se move e todo é circunstancial, ou a que simplemente uns dias préstaslle máis atención ós problemas e outros menos...
Hoxe por exemplo estou fatal, a vida que eu pensei que vivía xa non existe e home claro que non foi de repente, pero hoxe véxoo... jeeje, é de coña porque ainda que é un proceso longo que tibo un fin, o realmente doloroso non é o proceso, é o fin. E o outro día chamaronme melancólica, e miras no dicionario e di que é un estado de ánimo que se caracteriza por unha tristeza profunda.. é de coña. Pero por outro lado doe, ¿como controlas iso? realmente parece fácil porque eres consciente do que pasa, eres consecuente, enténdelo, pero non podes facer que non doa, entón qué?, mellor rir cada vez que teñas ganas de chorar, brincar cando sintas ganas de matar a alguén, non sei, non é nada doado
Bueno, veremos qué pasa mañá, e xa postos a pedir "que sexa estupendo"..

FESTICHAN 2007

Este fin de semana tocou Moaña, o Festichán, que ainda que este ano os grupos non me gustaron tanto como os outros, chapó para os da organización, para a xente, o ambiente e toda a festa en si.

Foi unha noite un tanto rara porque entre coincidencias inoportunas, xente que tiñas ganas de ver, xente que te alegraches moito de ver, xente estupenda que coñeceches... rara, pero boa.

O bó desta festa é que é o primeiro festival no que bates ca xente, despois ó longo do verán valos vendo de novo nos outros e mola, é xente que coñeces só de festa, pero de bó rollo, e sempre que volves a velos danche o mesmo, está ben. É unha pena non ter con quen compartilo, pero todo se andará...

Pois de ahí coñecín xente o ano pasado coa que me pasou, sigo mantendo contacto con eles e segue habendo bó rollo, estaban os de Moaña, (xente dos patajullos sobre todo), os de Boiro, os de Cangas, xente de Noia, .. boa xente que vas coñecendo e que sempre é agradable ver.

Tamén está ben o da zona de acampada, pois coa de árbores que ten hai moita folla no chan e se caes, prácticamente non o notas. Iso para min é un punto a favor, pois non sei como me apaño que sempre ando polo chan arrolando.

Pois eso, o meu festival favorito do ano non me defraudou.